BÚKALÚ

Ný síða

2008-04-05T12:56:00.001+06:00

Ég er loksins eftir margar tilraunir búin að koma mér upp síðu á netinu. Ég hef því flutt bloggið mitt inn á þá síðu og framvegis mun ég einungis blogga á www.sigrunhalla.com

Sjáumst vonandi þar!

Páskar og afmæli

2008-03-29T16:15:00.002+06:00

Verð nú að byrja á því að þakka fyrir allar afmæliskveðjurnar. Afmælisdagurinn var mjög góður endir á skemmtilegri viku. Magga & Co. voru búin að vera í heimsókn hjá okkur um páskana og það var auðvitað mjög gaman. Það var nóg að gera í að fara og skoða hina ýmsu hluti, slappa af, spjalla og borða góðan mat. Það hefur líka verið nóg um góðan mat hérna hjá okkur að undanförnu. Það var auðvitað páskalamb, páskaegg og ís um páskana og síðan sá Ronny um að ég fengi mjög góðan mat á afmælisdeginum mínum. Það er því líklega komin tími til að ég taki mig saman og passi aðeins upp á mataræðið núna á næstunni.

Annars er nú ósköp lítið að frétta héðan. Ég kíki auðvitað á atvinnuauglýsingar inn á milli en mér finnst vera ósköp erfit að finna störf sem að hljóma mjög athyglisverð. Þetta er því miður nánast allt einhverskonar ráðgjafa vinna og mig langar nú helst að sleppa við það ef að það er mögulegt. Ég er nú reyndar búin að finna eitt starf núna sem að ég þarf að athuga betur svo það koma alltaf nýjir möguleikar og ég er viss um að á endanum þá finn ég rétta starfið. Ég læt því dagana líða með að trufla alla vinina sem að eiga að vera að vinna og fá þá til að taka langa hádegisverði á kaffihúsi í bænum og svona.

Bestu inniskór í heimi

2008-03-18T15:40:00.002+06:00

Mér er mjög oft kalt á fótunum og þá skiptir það litlu mál hvort að ég sé í þunnum, þykkum eða engum sokkum og ég hef aldrei geta fundið góða leið til að halda hita á tánum. Aðra en auðvitað bara að hafa 30 gráður í íbúðinni en það gengur ekki til lengdar því þó tærnar séu þá rétt mátulegar þá er restin af líkamanum í svitabaði. Ronny hefur hins vegar fundið lausn á þessu vandamáli mínu. Hann gaf mér fyrirfram afmælisgjöf fyrir nokkrum dögum í henni leyndust þessir líka frábæru inniskór sem að hann fann fyrir mig. Inniskórnir eru skinskór sem að eru fóðraðir með ull og eru lokaðir yfir allan fótinn. Þessi skór hafa reynst alveg frábærlega vel og mér hefur ekki verið kalt á fótunum síðan. Það er alveg á hreynu að ég á ekki eftir að skilja þessa skó við mig og ég er nú þegar farin að hugsa um hvort að ég eigi ekki bara að fara og kaupa fleiri pör til að geta haft á lager þegar að ég verð búin að slíta fyrsta parinu.

En nóg af fyrverandi fótakulda mínum. Það eru víst að koma páskar alveg á næstunni og Magga og Hlynur því á leið í heimsókn til Danaveldis mjög fljótlega. Þau ætla að eyða páskafríinu hérna í köben í íbúið á Íslandsbryggju. Ég hef því ekki skipulagt neitt fyrir páskana því að ég vonast auðvitað til að geta troðið mér inn á Möggu og Hlyn og fengið að njóta hátíðarinnar með þeim.

Ný mús

2008-03-13T18:55:00.004+06:00

Þar sem að ég eiði frekar miklum tíma í tölvunni, sumum mundi örugglega finnast of miklum tíma, þá skiptir auðvitað miklu máli að hafa réttu græjurnar í þetta. Ég er búin að finna aðeins fyrir því að undanförnu að vera þreytt í músahandleggnum og ég hef því verið að kíkja aðeins á tölvumýs í nokkurn tíma. Í gær þá fann ég síðan mús sem að mér leist mjög vel á og var músin því keypt í hvelli enda er það að hika sama og að tapa. Eftir að hafa prófa músina núna í einn dag þá get ég lýst því yfir að ég er mjög ánægð með kaupin. Þetta er mús sem að á að vera hönnuð til að vera einstaklega góð fyrir hendina þar sem að hún tryggir að maður haldi mjög afslappað á músinni þegar að maður notar hana og einnig er staða handarinnar náttúrulegri en með venjulega mús. Þetta þýðir hins vegar auðvitað að þessi mús lýtur allt öðruvísi út en maður á að venjast.
Þessi mús er hallar mikið og endar til vinstri á því að vera mun hærri en venjulega músin sem að ég stillti upp við hliðina til samanburðar. Það er því mun eðlilegra að láta hendina hvíla á borðinu þegar að músin er notuð og maður þarf aðeins rétt að styðja við músina til að stýra.

Þetta á nú ekki að vera auglýsing fyrir Microsoft en þar sem að músin er mjög góð og frá þeim mega þeir auðvitað fá merkið sitt með hérna. Það eina sem að kannski gæti verið vandamál með músina er að hún er þráðlaus og gengur því fyrir batteríum. Það er hins vegar ekki mjög gaman að sita og spila og vera á fullu í stórum bardaga þegar að músin verður batterílaus. Ég verð bara að vona að það gerist ekki oft og sjá til þess að ég hafi alltaf batterí við hendina.

Ef að einhver hefur áhuga á svona mús þá heitir hún Microsoft Natural Wireless Laser Mouse 6000.

Aumur kroppur

2008-03-11T17:15:00.003+06:00

Við vorum dugleg á sunnudags morgun og vöknuðum eldsnemma til að fara að spila badminton. Eftir klukkutíma spil vorum við algjörlega uppgefin og heldum heim á leið þar sem að við rétt gátum skriðið upp í rúm þar sem að við þurftum að hvíla okkur áður en við gátum gert nokkuð meira. Það var mjög gaman að spila badminton og það lýtur út fyrir að þetta verði vikulegur atburður hjá okkur næstu mánuðina. Ég vona hins vegar aðallega að kroppurinn venjist þessu fljótt og vonandi verð ég ekki alveg jafn stíf eftir næsta badmintontíma.

Atvinnuleitin gengur nokkuð hægt fyrir sig hérna. Það er nú kannski aðallega þar sem að ég vil ekki bara taka fyrsta starfið sem að bíðst heldur bíð ég eftir að finna eitthvað sem að vekur mjög mikin áhuga hjá mér og er eitthvað sem að mig langar virkilega mikið að vinna við. Sem betur fer hef ég möguleika á því að gera þetta en það þýðir hins vegar auðvitað að leitin tekur aðeins lengri tíma en ég reyni að vera þolinmóð þó að það hafi aldrei verið mín sterka hlið.

Eldhúshreingerning

2008-03-05T22:20:00.002+06:00

Við eiddum öllum mánudeginum í að taka til í eldhúsinu. Þetta var líka alvöru hreingerning að mömmu stíl og var því allt tekið út úr skápum, allar hillur þrifnar og allt vaskað upp áður en að sett var upp í skápana aftur. Það var nú hins vegar ekki allt sem að lifði hreingerningu af og fékk að komast aftur upp í skápa. Það endaði því með að við höfðum 3 fulla stóra svarta ruslapoka með dóti sem að við hentum. Við gátum ekki alveg séð að það væri nauðsynlegt fyrir okkur að eiga 8 könnur, 6 karöflur, 4 hnífaparasett, 15 öskubakka, 10 lok en engar skálar sem pössuðu og svo framvegis. Það er hins vegar mjög rúmt í eldshússkápunum hjá okkur núna og þetta er því algjör lúksus fyrir mig þar sem að ég get fundið allt og núna veit ég líka nokkurn vegin hvað er til hérna hjá okkur.

Við erum líka búin að taka okkur saman og mana hvort annað upp í að við höfum gott að því að fara að hreyfa okkur smá. Við erum því búin að redda okkur tíma til að spila badminton einu sinni í viku. Tímin er kannski ekki sá allra heppilegast á sunnudagsmorgnum kl. 10. Við verðum því að vera mjög dugleg til að vakna og drífa okkur af stað. Fyrsta pófið er á sunnudaginn en þá eigum við fyrsta tíman. Við verðum bara að sjá hvað gerist.

Rólegheita líf

2008-03-02T19:55:00.002+06:00

Það sést kannski best á því að ég skrifa mjög sjaldan hérna að lífið er ansi rólegt eins og er. Það er því ekki svo mikið að skrifa um þar sem að ég er viss um að flestum mundu leiðast að heyra um ævintýri mín í EQII tölvuleiknum.

Það er nú orðið nokkuð á hreinu að við eigum eftir að eyða einhverjum tíma á næstunni hérna í Danaveldi þar sem að það virðist vera mjög erfitt að fá vinna þar sem að maður er sendur til útlanda eða að minnsta kosti landa sem að okkur langar til. Við erum því smátt og smátt að byrja að velta því fyrir okkur hvort að það þurfi kannski eitthvað að mála og innrétta hérna hjá okkur. Fram að þessu hefur það nánast einungis verið skrifstofan sem að við höfum gert eitthvað með en það gæti verið að eldhúsið og stofan verði tekin í gegn einhverntíman. Annars eru engin stór plön framundan enda njótum við þess ennþá að vera flutt aftur til Danmerkur og það má eiginlega segja að það sé nýjabrum yfir þessu.

Fínasta helgi

2008-02-13T17:54:00.003+06:00

Það var mjög gaman að Þorrablótinu í Árósum og eins og alltaf þá tekst íslendingum í Danmörku að skemmta sér mjög vel. Það virðist alltaf eins og að það sé einhver sérstök stemming á svona skemmtunum þar sem að íslendingarnir geta allir komið saman og hleypt fram af sér beislunum og drukkuð helling af ódýru áfengi. Það var því sungið að dansað langt fram á nótt. Fætur mínir létu mig líka alveg vita af því daginn eftir að ég er ekki í æfingu við að dansa í marga tíma á háum hælum.

Það var líka mjög gaman að fá fólkið í heimsókn til mín og Ronny í Skovlunde. Það er alltaf gaman að fjölskyldan viti aðeins hvar og hvernig maður býr svo að það sé hægt að tala um þá hluti. Núna verð ég bara að fara að vinna í því að fá pabba og mömmu til að koma í heimsókn svo að þau geti séð aðstæður hérna. Það er nú líka að fara að koma tíma á það að þau komi til Danmerkur enda mjög langt síðan að þau komu síðast.

Núna erum við bara að býða eftir föstudeginum og Tower of Power tónleikum. Þetta er alveg rosalega góð djam hljómsveit sem að við erum að fara að sjá spila og það verður því alveg örugglega mjög gaman.

Þorrablót

2008-02-09T04:18:00.000+06:00

Morgundeginum verður eitt í 4 tíma ökuferð til að komast á þorrablót í Árósum. Ég mundi nú ekki venjulega láta mér detta í hug að leggja svona mikið á mig til að komast á þorrablót en þar sem að Magga og Hlynur ætla að verða þarna þá langaði mig mikið með. Það er að vera langt síðan að ég hef skemmt mér með Möggu svo það var alveg komin tími á þetta. Það verður líka örugglega mjög gaman enda alltaf mjög góð stemming á þorrablótum.

Ég er búin að vera að tala við einn frá bangaldess að undanförnu. Hann er búin að fá atvinnutilboð frá fyrirtæki í Hollandi og honum vantaði því álit á því hvernig samningurinn og svona var. Hann er nú ekki alveg búin að ákveða hvað hann vill með þetta og hann á einnig eftir að tala við fjölskylduna sína en það væri örugglega gott fyrir hann og konuna hans. Við höfum líka heyrt frá Mili og hún og fjölskyldan hafa það gott og hún var búin að fá peningana frá okkur. Við vorum mjög glöð að heyra það því núna vitum við með vissu að allt sem að við vorum búin að setja upp fyrir hana áður en við fórum frá Bangladess virkar.

ummm...bollur

2008-02-03T17:37:00.000+06:00

Þá er alveg að koma að því að bolluát geti hafist. Undirbúningurinn fyrir þetta er búin að standa yfir frá í gær þegar að baksturinn hófst og ætli ég verði ekki líka að viðurkenna að ég stóðst ekki freistinguna og smakkaði því aðeins á bollunum í gær.

Undanfarin vika hefur annars verið mjög góð. Við fórum á tónleika með Stöku á föstudaginn og hittum Ingibjörg Huld þar. Hún var auðvitað að syngja og þetta gekk mjög vel hjá þeim eins og alltaf. Fyrir utan þetta hefur dagskráin innihaldið matarboð með fólki frá Bangladess sem að er hérna í Danmörku eins og er. Það var bæði hist hjá okkur og borðað og síðan buðu þeir okkur líka í mat í hótelíbúðinni sem að þeir búa í. Þar fengum við mjög góðan Bangla-mat og það var virkilega gaman að bragða svoleiðis mat þar sem að við höfum ekki sjálf verið mikið að elda svoleiðis mat síðan við komum heim frá Bangladess.

Af vinnuleitinni er ekki mikið að frétta. Ég er enn bara að kíkja á netið til að athuga hvaða störf eru í boð. Ég er hins vegar núna búin að finna nokkur athyglisverð störf svo ætli ég fari ekki fljótlega að sækja um á þessum stöðum.

Vinnuleit

2008-01-22T15:50:00.000+06:00

Þá er víst komið að því að ég þarf að fara að leita mér að vinnu. Það lýtur nefnilega út fyrir að maðurinn sem að hafði haft samband við Ronny vegna vinnu í Singapore sé alveg hættur við og því verðum við brátt að fara að leita að öðrum tækifærum. Það verður því að koma í ljós hvar við endum í vinnu. Við erum enn að vonast til að geta haldið aftur til Asíu í einhvern tíma en það gæti hins vegar verið að það eigi eftir að reynast erfitt að finna vinnu þar.

Fyrir utan að vera að leita að vinnu þá er lífið frekar rólegt. Ekki mikið um skemtanhald og svona en aðallega verið að skipuleggja og fara í matarboð. Það er auðvitað mjög gott þar sem að góður matur og félagsskapur er alltaf af hinu góða. Við erum líka búin að bjóða fólkinu frá Bangladess sem er hérna í Danmörk núna í mat á föstudaginn. Það verður örugglega mjög gaman að hitta eitthvað af fólkinu aftur og heyra hvernig gengur hjá þeim og hvað er að frétta.

Það er líka búin að koma email fra Mili og hún hefur og það gott. Við vorum mjög glöð að fá þennan email því það sýnir að hún hefur alveg skilið hvernig hún getur verið í sambandi við okkur og því léttir þetta auðvitað aðeins áhyggjurnar.

Að komast regla á hlutina

2008-01-14T22:03:00.000+06:00

Það er nú búið að pakka öllu dótinu upp úr kössum, koma mestu af því fyrir í hinum ýmsu hirslum, krókum og kimum. Við eru líka búin að taka enn eina tiltektina og henda út einhverju gömlu dóti og eitt kjallaraherbergið fékk meira að segja að kenna á því núna þar sem að okkur vantaði pláss fyrir allar ferðatöskurnar okkar. Núna er bara eftir að ganga frá dálitlu af smá dóti sem að enn vantar að finna skúffa eða eitthvað svoleiðis fyrir.

Ég býð líka spennt eftir að nýja tölvan mín komi á morgun. Ég skilaði auðvitað fartölvunni minni í vinnuna þegar að ég hætti þar og ég hef því ekki haft mína eigin tölvu síðan þá. Þetta er auðvitað ástand sem að ég get ekki lifað með í mjög langan tíma en þar sem að tölvan mín var á leiðinni frá Bangladess gat ég alveg beðið smá. Það versnaði hins vegar heldur ástandið þegar að tölvunni var pakkað upp og hún sett í samband. Í staðin fyrir að kveikja á sér þá byrjaði tölvna bara á því að bípa á fullu og ekkert meira gerðist. Eftir smá hjakk í leiðslum og svona var hægt að koma greyinu í gang en allt fór í klessu aftur eftir stutta stund og því ekki annað að ger að en að drífa sig í að kaupa nýja tölvu.

Það er núna líka komin tími á að við förum eitthvað að huga að vinna. Ronny er að reyna að ná í skottið á manninum sem að er kannski með vinnu fyrir hann í Singapore og það er fyrst á dagskránni og ef að það gengur ekki þá verðum við bæði að fara á fullt að reyna að athuga hvort að hægt sé að fá einhverja vinnu í Asíu.

Dót út um allt

2008-01-10T20:59:00.000+06:00

Eftir að hafa notið dvalarinnar á Íslandi í faðmi fjölskyldunnar erum við komin aftur til Danmerkur. Við vorum í góðu yfirlæti yfir áramótin en auðvitað eins og alltaf þá var ekki hægt að ná að gera allt sem að var á áætluninni. Við náðum þó að komast á snjósleða og fjórhjól, fara í verslunarferð og eiða tíma með fjölskyldunni sem að auðvitað er mikilvægast.

Eftir að við komum til Danmerkur aftur hefur allt verið á fullu. Við erum búin að kaupa fleiri hirslur, kommóður og hillur, í IKEA og það þurfti auðvitað líka að púsla þessu saman. Okkur tókst ekki einu sinni að ljúka púsluspilinu áður en að allt dótið frá Bangladess kom. Það er því búið að vera algjört kraðak af kössum og drasli í stofunni alla vikuna og við erum enn að reyna að koma þessu öllu fyrir eins og sést á myndinni sem að var tekin í morgun. Ég er bara að vonast til að við verðum búin að koma þessu öllu fyrir áður en að Magga og fleiri koma í heimsók þann 10. febrúar þar sem að það er ekki einu sinni hægt að sjá í borðstofuborðið eins og er og við erum búin að bjóða þeim til kvöldverðar. Það er alveg ótrúlegt hversu mikið dót það er sem að kemur upp úr þessum kössum sem að við sendum frá Bangladess. Þetta var ekkert svo voða mikið fannst okkur sem að var pakkað niður í kassa þar en það er eins og þetta hafi allt fjölgað sér í flutningu og nú er þetta alveg helling af dóti. Jæja, best að koma sér aftur að verki og reyna að minnka eitthvað draslið í stofunni.

Jólakveðja

2007-12-23T20:42:00.000+06:00

Það er búið að vera alveg geðveikt mikið að gera í jólaundirbúningi, afmælishaldi og bara það að koma okkur aðeins fyrir hérna í Danmörku. Það er líka enn verið að klára síðust hlutina í sambandi við flutninginn frá Bangladess og enn vitum við ekki hvenær að dótið okkar kemur. Þetta eru allar afsakanirnar sem að ég hef fyrir að senda ekki eitt einasta jólakort í ár og ég verð því bara að vona að þið látið ykkur kveðjuna hérna nægja.

Ég óska ykkur öllum gleðilegra jóla og farsældar á komandi ári. Kærar þakkir fyrir allar gæða stundinar á liðnum árum.

Ég ætla líka að láta vita að það á örugglega ekki eftir að koma mikið inn á bloggið næstu tvær vikurnar þar sem að jólahald og síðan áramót á Íslandi eigi eftir að taka mest allan tíma minn.

Fullt dagatal

2007-12-14T09:56:00.000+06:00

Við erum rétt búin að pakka hérna í Dhaka og það er nú þegar búið að fylla dagatalið fyrir þá daga sem að við erum í Danmörku áður en haldið er til Íslands um áramótin. Það lýtur því út fyrir að það verði nóg skemmtilegt að gerast um jólin og ég get því farið að hlakka til. Við vorum búin að vonast til að hafa tíma til að hitta nokkra úr vinnunni hérna hjá PyxisNet sem að verða í Danmörku yfir jólin. Það verður líklega ekki tími til þess sem að er dálítil synd þar sem að þeir mundu alveg örugglega njóta þess að upplifa alvöru jólahald. Sem betur fer verða þeir ennþá í Danmörku þegar að við komum til baka frá Íslandi eftir áramótin svo við getum að minnsta kosti hitt þá þá. Ég verð líka bara að vona að það gefist tími til að versla smá þar sem að það er nú skemmtilegra að hafa einhverja afmælis- og jólagjöf fyrir Ronny. Það er sem betur fer einu gjafirnar sem að ég á eftir að kaupa þar sem að mínar yndælu systur hafa séð um restina.

Saree í vinnunni

2007-12-13T10:17:00.000+06:00

Ákvað að skella mér í Saree á síðasta deginum í vinnunni. Mily mætti því hress eldsnemma í morgun til að hjálpa mér við að klæða mig. Þetta tók ekki nema hálf tíma til að fá sareeinn til að sitja rétt. Ég sé fram á það að ég verði að mestu í myndatöku í vinnunni í dag og hérna er eins af fyrstu myndunum sem að Milton tók.

Tilfinningaflækja

2007-12-13T09:42:00.000+06:00

Það eru ýmsar tilfinningar sem að skjóta rótum í mér eftir því sem nær kemur brottfarardegi frá Dhaka. Tilfinningar eins og gleði, léttir, sökknuður, sektarkend, tilhlökkun, kvíði og fleiri hafa látið á sér kræla. Ég hef aldrei haft svo margar og mismunandi tilfinningar í sambandi við fluttning. Þetta gerir það auðvitað enn ljósara að Bangladess er mjög sérstakt land, að minnsta kosti fyrir mig, og ég hef byggt upp öðruvísi samband við fólk í þessu landi en ég hef gert annars staðar. Það fylgir nefnilega mun meiri ábyrgð með hérna. Þetta er auðvitað af því að fólkið í þessu blessaða landi mætir svo mörgum erfiðleikum á lífsleiðinni sem að heppið fólk eins og ég og þú sem að fædd erum í hinum vestræna heimi þurfum aldrei að glíma við. Ég get því fengið samviskubit yfir því að yfirgefa fólkið sem að hefur hjálpað mér svo mikið undanfarið eitt og hálf ár. Ég verð auðvitað bara að glíma við þessar tilfinningar allar og ég er því mjög fegin að brátt koma jól því það tekur hugan burt frá þessu og tilhlökkun tekur við.

Íbúðin hérna í Dhaka er líka smátt og smátt að tæmast. Allar pottaplönturnar tók garðyrkjumaðurinn í fyrradag. Mily og Ruhul eru byrjuð að tína úr staflanum af dóti sem að við ættlum ekki að taka með til Danmarkur og það gengur hratt á þetta. Fyrirtækið sem að flytur fyrir okkur kom svo í gær og pakkaði og tók allt það dót. Það er því ekki mikið eftir í íbúðinni eins og er, aðeins billjardborðið stendur eitt og yfirgefið eftir þar sem að það hefur ekki enn verið selt.

Síðasta matarboðið

2007-12-09T12:29:00.000+06:00

Þá er búið að loka fyrir fleiri matarboð hjá okkur áður en að flutt verður frá Bangladess. Í dag er einmitt nákvæmlega ein vika þar til að við höldum af stað og því ekki seinna vænna en að fara að pakka einhverju dóti. Það hefur ekki gefist mikill tími til að pakka enda var nóg um matarboð og undirbúnin fyrir þau í síðustu viku. Við fórum í matarboð til Lena og Thomas, dansks pars sem að býr hérna, og skemmtum okkur vel við að spjalla um hvernig þetta er hérna í Dhaka og hversu eðlilegt það er að fólk fái nóg af að búa hérna eftir 2 ár eða þar um bil. Þetta virðist vera mjög eðlileg einkenni og það eru mjög fáir sem að sleppa við að fá þessi einkenni sem að að mestu eru pirringur á hvernig hlutirnir ganga fyrir sig hérna, hversu erfiðlega gengur að fá hlutina gerða og sérstaklega af að þeir verða að vera réttir og svo er það auðvitað þetta endalausa vandamál með umferðaröngþveiti. Ég hef ekki algjörlega sloppið við að fá þessi einkenni og hef á stundum verið alvega að gefast upp á því hvernig hlutirnir hérna ganga fyrir sig. Til dæmis get ég ekki með nokkru móti skilið hvernig það getur gerst að maður verði að fara fimm ferðir í bankan til að stofna reikning. Þetta er hins vegar hægt hér þar sem að hvert skiptir sem að maður mætir og heldur að maður nú hafi reddað öllum pappírunum þá vantar enn einhvern snepil sem að þeir bara hreinlega algjörlega gleimdu að nefna síðastliðin þrjú skipti maður var hjá þeim og spurði hvað eftir annað hvort að þetta væri alveg örugglega allt sem að þeir þyrftu. Við gengum í gegnum þetta allt núna í síðustu viku þegar að við vorum að stofna bankareikning fyrir Mily. Þessi pirringur á Dhaka er hins vegar ekki sérstaklega mikill eins og er þar sem að nú er þetta orðið mjög raunverulegt að við erum að flytja í vikunni. Það gerist því það sem að oft á sér stað að þegar að maður sér fyrir endan á hlutunum þá fá þeir ljósrauðan blæ og það sama getur meira að segja gerst fyrir Dhaka. Ég get vel ímyndað mér að eftir nokkra mánuði þá á ég ekkert eftir að skilja í því af hverju við ekki vorum hér lengur.

En aftur að matarboðunum, við vorum með eitt á fimmtudagskvölið þar sem að nokkur úr vinnunni höfðu ekki komist til okkar þegar við vorum með opið hús. Þau voru auðvitað mjög leið yfir því og vildi alveg endilega hitta okkur áður en að við héldum af stað. Við gripum því tækifærið og buðum þeim í mat og fengum því enn fleiri tækifæri til að tala um Bangladess og hvernig við hefðum það með að flytja á brott. Það verður nú að viðurkennast að umræðan var dálítið öðruvísi en í matarboðinu hjá Lena og Thomas en auðvitað ekkert síður skemmtilega. Það er líka mjög gott finnst mér að þurfa að tala um það við samstarfsfólkið hvað er gott við Bangladess en líka hvað mætti bæta. Það er líka gaman að heyra að margir þeir hlutir sem að ég pirra mig yfir er er eitthvað sem að þau upplifa líka. Síðasta matarboðið sem að við héldum var svo fyrir stafsfólkið okkar, þ.e.a.s. Mily, Ruhul, Jondon (garðyrkjumannin) og Iqbal (ferðaskipuleggjaran) og auðvitað fjölskyldur þeirra. Ronny stóð fyrir eldamennskunni í þetta skiptið þar sem að Mily kom auðvitað sem gestur. Hún átti nú reyndar dálítið erfitt með að sætta sig við að halda sig út úr eldhúsinu og leifa okkur að gera hlutina. Við redduðum þessu með að vera mjög vökul og passa okkur á því að hoppa á lappir um leið og eitthvað vantaði svo Mily gæti ekki skotist á undan okkur. Þetta var mjög gott matarboð og við vorum búin að kaupa gjafir handa gestunum. Það er mjög gaman að gefa fólki hér gjafir þar sem að það verður alveg rosalega glatt yfir þeim. Sérstaklega var kona Jondon glöð yfir gjöfunum sem að þau fengu og hún brosti svo breitt þegar að hún opnaði pakkan sinn að það var alveg yndislegt að sjá. Allir fóru því glaðir úr boðinu og það var auðvitað fyrir mestu.

Nú býður því bara vika með smá vinnu, pökkun og nokkrum erfiðum kveðjustundum.

Gekk bara vel

2007-12-02T23:28:00.000+06:00

Opna húsið í gær gekk mjög vel fyrir sig og það kom nokkuð af gestum og það var meira að segja tekið fram það litla áfengi sem að við eigum og bragðað á því þegar leið á kvöldið. Við vorum mjög ánægð með þetta því að fólkið fékkst til að staldra við og spjalla. Það var afslappað andrúmsloft og krakkarnir léku sér við billjardborðið á meðan að við hin sátum og spjölluðum. Það voru því nokkrar heimspekilegar umræður sem að áttu sér stað og það var auðvitað mjög gaman að spjalla við fólkið um Bangladess, ástandið í landinu og framtíð landsins. Vonandi á ég eftir að hafa tækifæri á því að koma aftur hingað eftir nokkur ár til að sjá hvernig hlutirnir þróast.

Ég hef heyrt margar sögur núna af því hversu hratt hlutirnir geta gengið fyrir sig ef að ríkisstjórnin og fólkið tekur sig saman og gengur í hlutina. Það er til dæmis fyrir mig alveg ómögulegt að ímynda mér það að fyrir 30 árum hafi Bangkok og Dhaka litið nákvæmlega eins út. Þar sem að þessar tvær borgir eru svo gjör ólíkar í dag, Bangkok er borg þar sem hlutirnir virka og ganga "eðlilega" fyrir sig á vestrænum mælikvarða . Þróunin í Bangkok byggi öll á því að hlutirnir voru teknir í geng fyrir tveimur áratugum og síðan þá hefur Bangkok tekið stöðug skref fram á við á meðan að Dhaka hefur staðið í stað. Aðrar borgir eins og Manila á Filipseyjum, Kolkata í Indlandi og fleiri hafa líka tekið stór skref í rétta átt og þetta er því auðvitað mjög vel hægt og það er því hægt að vona að Dhaka og Bangladess nái að þróast í rétta átt. Ég er því miður ósköp hrædd um að hlutirnir eigi eftir að versna áður en að fólk hreinlega fær nóg og fer að vinna í því að bæta úr hlutunum. Það er nefnilega nánast ómögulegt að innleiða nokkrar breitingar til batnaðar á meðan að allir í landinu hugsa bara um sjálfan sig og ekkert um náungan. Hugafarsbreiting hjá fólki hér er því nauðsynleg til að styðja undir breitingar í samfélaginu en því miður er mjög erfitt að reyna að breita hugarfar fólks sem hvern dag notar alla sína krafta í að eiga fyrir mat fyrir fjölskylduna.

Opið hús...

2007-11-30T21:31:00.000+06:00

verður hjá okkur á morgun. Það er auðvitað búið að bjóða öllum sem að við þekkjum hérna í Bangladess og líka fjölskyldum, vinum og kunningjum þeirra eins og siður er. Við búumst nú samt ekki við að verða yfirbuguð af gestum en þó búið að skipuleggja með Mily að það verði léttar veitingar fyrir um 50 manns. Mily var því á fullu í gær að panta alls konar snakk, kökur og sætindi. Við erum ekki búin að undirbúa nein skemmtiatriði eða neitt svoleiðis enda búumst við auðvitað við að þetta gangi fyrir sig eftir venjulegum bangla-stíl þar sem fólk kemur og borðar og drífur sig svo heim. Það er mjög erfit að fá fólk hérna til að slappa af yfir mat og njóta þess að sitja og spjalla saman þar sem að þetta er alls ekki eitthvað sem að fólk stunduar hérna. Við erum hins vegar sem betur fer farin að læra á nokkra af siðunum hérna svo við tökum þetta auðvitað alls ekki nærri ekki að minnsta kosti ekki lengur :-)

Á öðrum nótum er síðan hægt að nefna það að Mily tók ekki vinnuna hjá þjóðverjunum þar sem að henni leist ekkert á þennan hund þeirra. Henni var líka ekki alveg sama að heyra það að þegar að þau væri burtu í fríi og svona þá þyrfti hún að sjá ein um hundinn á meðan. Við og auðvitað hún erum því enn að leita að vinnu fyrir hana.

Undirbúningstími

2007-11-28T11:29:00.000+06:00

Þá er undirbúningurinn fyrir flutninginn hafin fyrir alvöru. Það er búið að bjóða í veislur næstu helgarnar þar sem að við þurfum auðvitað að ná að kveðja alla sem að við höfum hitt á meðan að við höfum búið hérna í Bangladess. Það verður því nóg að gera í að ganga frá öllu í kringum flutninginn, reyna að tryggja að Mily og Ruhul hafi það gott og kveðja allt fólkið. Ég hef auðvitað látið Ronny sjá um mest af þessu praktísku verkum þar sem að ég fer bara í vinnunna og slaka á og blogga á meðan að hann situr heima og heldur fundi með flutningafyrirtækinu, tala við þjóðverja um vinnu handa Mily og skipurleggur matseðla fyrir partýin. Þetta er svo sem allt að smella saman og það eins sem að við erum ekki alveg búin að finna út úr er hvað verður um billjardborðið. Við erum ekki búin að fá nein tilboð í það ennþá og þar sem að þetta er alveg heljarinnar borð þá er það ekkert grín fyrir hvern sem er að geima þetta. Varaplan okkar í þessum efnum er hins vegar bara að notfæra okkur það hvernig hlutirnir ganga fyrir sig í Banglaland. Við vitum því að ef að við "gefið" borðið til Ruhul þá reddast þetta því ef hann veit að hann fær pening út úr því að taka borðið og selja það þá mun borðið hverfa all snarlega úr okkar vörslu.

Lestarferð

2007-11-27T13:37:00.000+06:00

Síðastliðin föstudag var haldið í lestarferð út fyrir Dhaka. Tilefnið var nú ekkert sérstakt annað en að við vorum með tvo gesti í vinnunni og vildum sýna þeim smá af Bangladess. Þetta passaði líka mjög vel þar sem hvorki ég né Ronny höfum farið í lest í Bangladess fyrr svo við fengum líka að upplifa eitthvað nýtt. Eins og allt annað í Bangladess var það auðvitað alveg heljarinnar upplifun að ferðast með lest hér. Það merkilegasta var að sjá allt það fólk sem að býr og starfar nánast ofan á lestarteinunum. Ég hefði ekki þurft annað en að teigja mig út úr lestinni á ferð til að næla mér í hænu, fisk eða annað góðgæti á leiðinni. Þetta breitist auðvitað mikið þegar að komið er út úr Dhaka en það er samt hægt að sjá að það er búið nánast hvar sem er í þessu blessaða landi og maður sleppur heldur aldrei við umferðaröngþveitið sem að bara getur átt sér stað í Bangladess.

Það er nú ekki hægt að segja annað en að ferði hafi hafist á mjög ókristilegum tíma enda var sólin rétt að rísa yfir sjóndeildarhringin þegar að við fórum á lappir til að ná lestinni. Þrátt fyrir þetta þá voru allir bara nokkuð morgunhressir og allt það athyglisverða sem að kom fyrir sjónir hjálpaði til að halda öllum vakandi. Eftir að hafa notið tveggja tíma lestarferðar var víst tími til komin til að stíga af lestinni. Leiðsögumennirnir okkar tveir voru hins vegar ekki alveg með það á hreynu hvar þetta átti að gerast svo við enduðum á því að fara einni stöð of langt. Þetta hefði auðvitað ekki verið neitt vandamál nema af því að við höfðum þáð hádegisverðarboð hjá einni fjölskyldur í þropinu þar sem að ætlunin var að stoppa. Það var því allt sett í gang með að redda faratálmum til baka í næsta þorp. Ef að það er eitthvað sem að fólk hérna í þessu landi er gott í þá er það einmitt að redda svona hlutum svo eftir sambland af riksah og rútu túrum vorum við komin aftur á rétta slóð.

Við fengum þennan líka díryndis mat hjá tengdafjölskyldu Zilani sem að var með í för. Það var dálítið skrítið að vera gestur þarna þar sem að húsbóndinn var ekki heima og húsmóðirin var auðvitað upptekin í eldhúsinu. Við sátum því bara í stofunni og slöppuðum af þangað til maturinn var framreiddur. Annað sem að ég á líka erfitt með að venjast þegar að ég fer í mat hérna er að það er ætlast til að gestirnir borði fyrst og gestgjafarnir, að minnsta kosti húsmóðirin, vappa í kring og skenkja fyrir mann. Það var því ekki mikið sem að við spjölluðum við gestgjafan en við gátum að minnsta kosti komið því til skila með þessum fáu orðum við kunnum í bengali að maturinn var mjög góður. Við stöldruðum heldur ekki lengi við eftir að við vorum búin að skófla í okkur matnum. Áætlunin fyrir daginn var nefnilega nokkuð ströng þar sem að við höfðum annað matarboð um kvöldið við þurftum að komast í. Það var því rokið á dyr og hoppað upp í fyrstu rútuna sem við fundum á leið til Dhaka. Eftir að hafa verið vakandi í rútunni í nokkra stund og þegar upplifað sex atvik þar sem árekstri var forðað á allra síðust stundu ákvað ég að það væri nú örugglega bara betra fyrir mig að loka augunum og sofa afganginn af leiðinni heim. Við komumst sem betur fer öll heil á höldnu til Dhaka og rúna var meira að segja líka enn í heilu lagi, bara nokkrar fleiri skrámur á henni en innan um allar hinar skrámurnar þá tók nú engin eftir því. Þetta var hins vegar endirinn á því ævintýrinu og við heldum í rólegheitum í matarboð kvöldsins þar sem við enn og aftur fengum mjög góðan mat og vorum öll leist út með hinum fínust gjöfum.

Dáist að þrautseigjunni

2007-11-20T11:24:00.000+06:00

Það er ekki hægt annað þegar að maður býr í landi eins og Bangladess. Ég hef alltaf haldið því fram að íslendingar séu mjög þrautseigir enda búum við á hálfgerðri eiðieyju í miðja Atlantshafinu og þurfum á glíma við rok, rigningu, jarðskálfta, eldgos og fleira. Það er líka alveg örugglega hægt að líka saman þrautseigju íslendina fyrir 200 árum eða meira við þá þrautseigju sem að fólk í Bangladess sýnir í dag. En lífið á Íslandi er hins vegar svo gott og þægilegt í dag að ekki þarf mikla þrautseigju til. Sú er hins vegar ekki raunin í Bangladess. Stormurinn sem að dundi á landinu síðastliðin fimmtudag olli alveg gríðarlegum eiðileggingum og þetta kemur allt ofan á þau flóð sem voru fyrr í ár. Það sem að vekur mesta aðdáun hjá mér er hversu rólegt fólk hérna er yfir þessu. Fólk býður bara þolinmótt eftir að heyra frá ættingjum frá þeim svæðum sem urðu verst úti og allir eru bjartsýnir á lífið og segja að engar fréttir séu jú góðar fréttir. Það er sem betur fer verið að gera mjög mikið til að reyna að hjálpa fólki á þeim svæðum sem urðu mest úti. Ég hef hins vegar líka áhyggjur af langtímaáhrifum þessara storms og flóða. Nú er nefnilega nánast öll matvælauppskera Bangladess ónýt og það er því hægt að búast við að verð á matvælum eigi eftir að rísa mikið næstu mánuðina. Þetta gerir ekki lífið auðveldara fyrir fólkið í landinu þar sem það verða þá ennþá minni peningar eftir til að byggja upp heimili, fiskveiðiflota og annað sem getur veitt fólki langtíma lífsviðværi.

Þetta á bara ekki fyrir mér að liggja

2007-11-17T01:09:00.000+06:00

Þetta blog var skrifað um miðjan dag föstudaginn 16. nóvember 2007. En þar sem að ekkert internet var upp á þeim tíma gat ég auðvitað ekki lagt þetta á netið þá en hérna er þetta þó.

Stormurinn sem reið yfir Bangladess í nótt hefur ekki verið algjörlega áfallalaus. Ég hef ekki heyrt um neitt manntjón enn (svo sem eðlilegt þar sem að ekkert internet eða sjónvarð er hérna núna svo ég hef ekki heyrt neinar fréttir) en það eru hins vegar nokkur fallin tré hér og þar í hverfinu og það er ennþá minna rafmagn en venjulega.

Það sem að ég var að vísa í með fyrirsögninni var hins vegar að það sem að ekki á fyrir mér að liggja er að spila nýja efnið fyrir tölvuleikinn sem að ég spila mikið í frítíma mínum. Það var gefið út nýtt efni fyrir leikinn á miðvikudaginn og ég vonaðist því til að geta spilað þetta um helgina þar sem að ég vissi að það mundi taka mjög langan tíma að sækja þetta á hægu internettengingunni minni. Það gekk reyndar alveg ótrúlega áfallalaust að ná í þetta þar sem að 37 tíma downloadið keyrði eins og smurt og stoppaði ekki einu sinni. Það var því allt komið á hreynt seint í gærkvöldi og ég hugsaði mér því gott til glóðarinnar þegar að ég færi á lappir í morgun og var áætlunin auðvitað að fara beint að spila. Mér varð hins vegar ekki að ósk minni þar sem að það var ekkert rafmagn þegar að við vöknuðum í morgunsárið. Það er auðvitað ekkert nýtt hérna í Bangladess að það sé rafmagnslaust en það sem að aðeins hefur gerst einu sinni áður er að við höfðum heldan engan rafal til að sjá fyrir staum til mestu nauðsinja. Venjulega stöndum við okkur nokkuð vel í rafmagnsleysinu þar sem að öll nauðsinlega tæki eins og tölvur, internet, sjónvarp og dvd-spilarinn keyra á rafalinum en þetta var hins vegar ekki raunin í dag. Það er svo búið að vera rafmagnslaust mest allan daginn og fyrir utan það þá skemta verðirnir sér hérna niðri við að kveikja og slökkva á rafalnum rétt eins og þeim dettur í hug. Verðirnu eru nú búnir að ná stjórn á þessu með rafalin núna og hann keyrir eins og í sögu eins og er en það leysir hins vegar ekki mitt vandamál með að fá að spila tölvuleikinn minn. Ég þarf nefnilega internet til þess og það er greinilega enn rafmagnslaust á inernetinu hérna eða það að einhverjum hefur dottið í hug að notfæra sér skjól stormsins í nótt til að stela meiri ljósleiðara. Ég verð því að reyna að vera þolinmóð og nýta tíman í eitthvað annað og það er því kannski ágætt að við fáum gesti í kvöld. Ég vona bara að rafaflin eigi eftir að halda kvöldið út því að það verður kannski aðeins of miki að ætla að reyna að skemmta gestunum við kertaljós þó að það sé alltaf mjög huggulegt.

Fárviðri

2007-11-16T00:37:00.000+06:00

Það er búið að vera vont veður hérna hjá okkur í Dhaka í allan dag, þungbúið, kalt (miðað við Bangladess) og rigning. Þetta er þó víst ekkert í samanburði við það hvernig þetta er við strendur Bangladess en Dhaka liggur inn í miðju landi. Við höfum því ekki verið það mikið vör við fárviðrið enn sem komið er þó að rafmagnið hafi verið nokkuð óstöðugt síðastliðna tíma. Það er reyndar búið að vera að hvessa með kvöldinu og það er nú komið svo vont veður að það er líklega bara best að halda sig heima við. Það er þó ekki reiknað með að þetta verði neitt alvarlegt hérna í borginni og engar aðvaranir hafa verið gefnar út. Fyrir mig reynda íslendingin er þetta auðvitað bara smá vindhviður og ekkert til að æsa sig út af :)

Hverju er ekki hægt að stela?

2007-11-15T13:21:00.000+06:00

... hérna í Bangladess er svarið engu. Það er hreinilega hægt að stela öllu sem er steini léttara og líka mörgu sem að þyngra en það. Eitt af því sem að margir girnast hérna í Bangladess er ljósleiðarar þó að enginn geti áttað sig á því hvað fólk fær út úr að stela þeim þar sem að þeir innihalda enga málma eða annað sem að fólk venjulega girnist. Það að þetta er nánast verðlaust stoppar þó ekki fólk í að grafa nokkra metra niður í jörðina, brjóta steinsteipurör utan um ljósleiðaran og þar á eftir fjarlægja 140 metra af þeim ljósleiðara sem að tengir alla internetnotendur í Bangladess við umheimin. Það eru miklar umræður um þetta í fjölmiðlum hérna í Bangladess núna þar sem að landið er búið að vera internetsambandslaust í 22 tíma síðastliðna 4 sólarhringa. Þetta er auðvitað mjög slæmt fyrir viðskipti í landinu og sérstaklega auðvitað hugbúnaðariðnaðinn það er nú hins vegar ólíklegt að það fólk sem að vinnur þessi skemdaverk átti sig á því þar sem að það hefur örugglega aldrei séð tölvu á ævinni og hvað þá að það viti hvað internet er.

Sem betur fer hefur internetið hins vegar haldist uppi síðastliðna 20 tíma og ég get því glatt mig yfir að það eru nú aðeins 10 tíma download eftir þangað til að ég get farið að njóta nýja innihldsins í EverQuest II. Það verður líklega lítið annað gertu um helgina en að spila tölvuspil :-)

Afslöppun

2007-11-10T12:16:00.000+06:00

Það er búin að vera alveg hellings billjard fyrir okkur í þessari viku og við ákváðum því að taka morguninn til að slappa aðeins af í dag. Við erum því bara að borða morgunmat í rólegheitunum upp á hótelherberginu og horfum á smá billjard í sjónvarpinu.

Það hefur vakið forvitni mína hversu vinsæl íþrótt billjard er hérna á Filipseyjum. Þetta er svo vinsælt að allir spilararnir á mótinu hafa flokk af kvenskyns aðdáendum hlaupani á eftir sér. Ég hef því verið að skemmta mér við að horfa á þessa flokka af mjög léttklæddum dömum á milli þess sem að ég horfi á billjard. Það er alveg frábært að sjá hvernig þessa konur allar reyna að næla í besta og frægasta spilarann og það eru send ill og öfundsjúk augnaráð til dúllunnar sem að hefur náð í einn af þessum spilurum. Það eru fáar af þessu konum sem að er sáttar við það sem að þær hafa náð í og sérstaklega þær sem að ekki hafa náð sér í spilara ennþá en hafa mátt láta sér nægja vin spilara gera allt til að reyna að krækja í stærri fisk. Það eru því mörg daðrandi augnaráð og fingurkossar sem að flúga um höllina þar sem að mótið fer fram.

Þetta hefur annars verið mjög skemmtileg vika með helling af góðum billjard og líka nokkrum spilurum frá Norðurlöndunum og Evrópu sem að við höfum getað haldið með og það hefur auðvitað gert þetta allt aðeins meira spennandi. Danin sem að var að keppa komst í 64 manna úrslit en tapaði þar og síðan var finni sem að komst í 8 manna úrslit en þar var hann líka slegin út. Það er því ekki neinn norðurlandabúi eftir núna en það er enn nokkrir evrópubúar í slagnum og kannski von um að einhver þeirra komist alla leið í úrslitin. Það kemur allt í ljós seinna í dag þegar að undanúrslitin verða spiluð og svo endar þetta allt með úrslutunum á morgun.

Heimsmeistaramótið í billjard

2007-11-04T22:23:00.000+06:00

Þá eru herlegheitin hafin. Við erum búin að njóta daganna hérna í Manila og búin að fara að horfa á smá biljard. Þar sáum við nokkra af bestu 9-ball spilurum heimsins þar með talda nokkra fyrverandi heimsmeistara og svo auðvitað þann núverandi. Þar sem að þetta er nú ekkert allt of stórt mót og allt er mjög afslappað þá gengur maður bara um þarna á svæðinu saman með öllum hinum þar með talið öllum spilurunum. Þetta er því mjög huggulegt og það er mjög gaman að horfa á alla þessa góðu spilara þó að ég kunni reyndar ekki mjög vel við að þeir hafi breitt keppnisforminu frá síðasta ári. Þetta á hins vegar eftir að verða mjög spennandi þegar að á líður og það eigi örugglega eftir að vera nokkrir langir dagar á mótinu.

Við tókum okkur hins vegar frí frá billjardnum í dag ti að kíkja aðeins á borgina. Það var nú ekki neitt rosalega mikið að sjá hérna en við fórum þó í gönguferð um gamla bæjarhlutan og sáum virkið sem að hefur verið notað af flest öllum nýlenduherrunum hérna. Þetta var mjög fín gönguferð og Ronny lifði þetta líka af þó að það sé frekar heitt í veðri hérna. Núna er hins vegar ekki mikið eftir að sjá hérna í borginni annað en fleiri verlsunarmiðstöðvar. Það verður því líklega á dagskránni á morgun þar sem að við eigum enn eftir að finna helling af gjöfum og eitthvað af fötum líka.

Núna í Manila

2007-11-02T22:14:00.000+06:00

Þá erum við komin til Manila og búin að koma okkur fyrir á hótelherberginu þar sem að við ætlum að búa næstu 11 daga. Á morgun byrjar heimsmeistaramótið í 9-ball sem að við ætlum að fara að kíkja á. Við búin að grandskoða á dagskránna og það lýtur út fyrir að við þurfum að drífa okkur á lappir í fyrramálið til að koma okkur á svæðið og sjá nokkra af bestu spilurunum. Ef að einhverjum langara að fylgjast með þessu þá er þetta mót sýnt á ESPN og líklega er eitthvað líka sýnt á Eurosport.

Við ætlum líka að reyna að sjá eitthvað pínu lítið af Manila nú þegar að við erum hérna að við þurfum því að fara að skipuleggja næstu dagana. Það er auðvitað líka smá verslunarhugur í mér og það eikst auðvitað bara þegar að ég kem hingað og sé jólaskraut hangandi í búðunum. Það er auðvitað ekkert af því í Dhaka og því er ég ekkert búin að átta mig á því að jólaverslunin er auðvitað byrjuð og getur því verið að mér detti í hug að kíkja eftir einhverjum nokkrum jólagjöfum. Aðal verslunartakmarkið er þó að kaupa skilnaðargjafir fyrir starfsfólkið, Mily og Ruhul, og fjölskyldur þeirra. Þetta með verslunina þarf ég hins vegar ekki að hafa áhyggjur af þar sem að það er stór verslunarmiðstöð beintengd við hótelið og ég get því farið og verslað þegar að við erum ekki að horfa á 9-ball.

Þetta verður erfit

2007-11-01T13:38:00.000+06:00

Ég er farin að sjá fram á það nú þegar að það verður mjög erfitt að fara frá Bangladess í desember. Það er ekki landið sem að lokkar eins og er þar sem að ég get vel viðurkennt að ég er orðin dálítið þreytt á umferðarþvögunum, rafmangsleysinu, internetleysinu, inniveruni og svo framvegis. Þetta snýst hins vegar um allt það fólk sem að ég hef kynnst á meðan ég hef verið hér og sérstaklega auðvitað Mily og Ruhul sem vinna fyrir okkur og sem að við höfum vissa ábyrgðartilfinningu fyrir. Við erum auðvitað að gera allt til að reyna að tryggja að þau eigi eftir að hafa það gott eftir að við flytjum og við keyrðum í alla alþjóðlega klúbbana í gær og hengdum upp auglýsingar um að þessu frábæra fólki vantaði vinnu. Við höfum líka haft samband við danska sendiráðið og aðra sem að við þekkju hér til að láta vita af þessu en enn hefur ekkert komið út úr þessu. Ég held í vonina um að við getum fundið eitthvað fyrir þau hjá góðri fjölskyldu áður en við förum en það verður víst bara að koma í ljós.

Það verður auðvitað líka erfitt að skilja við allt góða fólkið í vinnunni. Það er þó dálítið auðveldara þar sem að í því tilfelli þarf ég ekki að hafa áhyggjur af hvernig fólkinu eigi eftir að farna í framtíðinni. Þau hafa öll fasta vinnu innan sviðs sem að fer vaxandi í Bangladess og ættu því að hafa góða möguleika á að standa sig vel í framtíðinni.

Þetta er hins vegar seinni tíma vandamál og áður en að þessu kemur er að minnsta kosti eitt ferðalag á dagskránni. Við höldum til Manila í kvöld og ætlum að skemmta okkur þar í rúmlega eina viku.

Tölvuleikja forritunar keppni

2007-10-25T15:35:00.000+06:00

... er það sem að á sér stað í vinnunni núna. Við ákváðum að taka smá frí frá hinu daglega amstri og gefa fólkinu nokkrar daga til að gera eitthvað skemmtilegt og öðruvísi. Síðastliðin vika hjá mér og Ronny (hann var auðvitað dreginn með inn í þetta) er því búin að fara í að undirbúa allt fyrir þessa þriggja daga keppni. Það þurfti auðvitað að kenna forriturunum hvernig á að forrita leiki og það var tekinn heill dagur í það. Ronny stóð fyrir þessum hluta kennslunnar sem átti sér stað í gær. Ég var hins vegar ábyrg fyrir að skemmta öllum hinum störfsmönnum PyxisNet á meðan svo við reyndum að skemmta okkur með að skoða X-box spil og gera æfingar til að auka hugmyndasköpun. Keppnin hófst síðan af alvöru seinnipartinn í gær og gekk mikið á þegar að verið var að skipta öllum 50 starfsmönnunum upp í lið og sjá um að allir hefðu pláss til að vinna. Verkefnið sem að öllum var falið er að búa til tveggja vídda skotleik sem gerist í geimnum.

Í dag er sem sagt annar dagur keppninnar og það er greinilegt að fólk tekur þetta mjög alvarlega. Það var unnið seint í gær og margir hafa ætlað tíma til að vinna seint í dag einnig enda er síðast dagurinn á morgun. Að búa til svona leik gengur mjög vel hjá öllum og sérstaklega miðað við að enginn hefur búið til neina leiki áður. Allir eru núna komnir með geimskip eða skutlu sem flýgur um og flestir hafa fundið út úr að láta spilarann mæta hindrunum og skjóta skotum. Það verður gaman að sjá lausnirnar sem að liðin koma með og mig hlakkar því til morgundagsins þegar að húllumhæið endar.

Hátíðarhöld hindúa

2007-10-22T15:22:00.000+06:00

Ein hátíðarhöldin taka við af öðrum hérna í Bangladess þar sem að það er haldið upp á allar aðalhátíðir Múslima og Hindúa. Ein stærsta hátíð hindúa hefur verið í gangi síðastliðna viku og endaði í gær þegar að þeir báru leirstyttu af einni gyðju sinni í nálægastu á. Ég fór nú reyndar ekki og fylgdist með því en ég fór hins vegar og kíkti í eitt hindú hof á föstudagskvöldið. Það var gaman að sjá þessi hátíðarhöld sérstaklega þar sem að um kvöldið voru veisluhöld í gangi þar sem að trúarathafnirnar eiga sér stað um daginn. Það var því dans og tónlist á fullu þarna og auðvitað voru hvítu gestirnir leiddir í fyrstu röð til að geta notið þessa alminnilega.

Það áhugaverðast við þetta var nú að sjá dansarna sem allir voru karlkyns þarna í pallíettuskreyttum rauðum, fjólubláum og bleikum fötum hoppa, hrista og dilla sér á dansgólfinu. Það er alveg á hreynu að engin karlmaður á Íslandi mundi láta sjá sig í svona búningi nema þá kannski á öskudegi. Þó að búningar dansaranna hafi verið það fyrsta sem vakti athygli mína þá fór ég nú fljótt að fylgjast betur með hreyfinum mannanna. Það er greinilega hluti af hefðinni um þessa hátíð hindúa að menn dansi með leirker með lifandi glóðum. Allir dansararni höfðu því svona ker í hverri hendi sem að þeir síðan snéru og liðuðu í kringum sig á einhver óskiljanlega máta. Mér fannst því best að hafa augun opin og tryggja það að svona ker flygi ekki í hausinn á mér sérstaklega þar sem að auðvitað var búið að troða mér í fremstu röð. Það bætti heldur ekki úr skák að fólk þurfti auðvitað líka að smella af myndum af hvítu gestunum svo aumingja dansararnir máttu gæta sína á að velta ekki um fólk sem að kraup á dansgólfinu og var að taka myndir.

Ég held stundum að ég sé að fá mikilmenskubrjálæði sem að er nokkuð auðvelta á fá held ég þegar að maður býr í landi þar sem að manni er vísað í fremstu röð áhorfenda, hátíðarhöld stoppuð til að hægt sé að taka myndir af manni, maður er beðin um að ávarpa hátíðarhöld ef maður mætir á svæðið og ef það er sjónvarsmyndavél nokkurstaðar á nágrenninu þá elta þeir mann uppi til að fá viðtal (jafnvel þó að þeir tali ekki stakt orð í ensku og geti því ekki spurt um nokkurn skapaðan hlut). Ég held bara að ég verði að vona að ég jafni mig fljótt á þessu þegar ég flyt frá Bangladess.

Eid Mubarak

2007-10-17T11:44:00.000+06:00

Það er reyndar dálítið seint að segja það núna þar sem að Eid var á laugardaginn en betra seint en aldrei. Þessi hátíð er stærsta hátíð múslima og allir hérna á skrifstofunni voru mjög spenntir fyrir þetta og það var mikið um verslunar- og bankaferðir fyrir hátíðina. Þessi Eid sem að er núna er eins og jólahátíðin er fyrir kristna og allt samfélagið er auðvitað upptekið af þessi í vikunum fyrir hátíðina þar sem mikil undirbúningu á sér auðvitað stað. Það er algjör regla að allir sem að hafa ráð á því fá ný föt fyrir þessa hátíð og öllum Eid deginum er eitt í að heimsækja nágranna, vini og ættingja. Ég tók ekki beinan þátt í hátíðarhöldunum en naut þess mest að Dhaka er mjög róleg og þögul yfir þessa hátíð. Ástæðan er að um það bil 50% af íbúum borgarinnar fara og heimsækja fjölskyldu sína í þorpinu þar sem fjölskylduræturnar liggja. Þetta bauð því upp á einstakt tækifæri til að keyra um borgina og skoða nokkur af þeim hverfum sem að annars aldrei eru fær vegna umferðaröngþveitis. Það var líka mjög gott veður og því fór ég líka í gönguferð um einn almenningsgarðinn hérna og naut þess að fylgjast með fólkinu hérna njóta hátíðarinnar með fjölskyldunni.

Það er annars búið að vera mikið að gera að undanförnu. Það er viðskiptavinur frá Danmörku í heimsókn hérna þessa vikuna og svo er ég byrjuð að vinna aðeins í að leisa öll þau verkefni sem að fylgja því að flytja frá Bangladess. Ég er auðvitað búin að gera lista yfir allt sem að þarf að gera bæði í vinnunni og heima fyrir og það lýtur út fyrir að það verði nóg að gera það sem eftir er tímans í Bangladess.

Tvent sem á ekki vel saman

2007-10-07T12:26:00.000+06:00

Það eru tölvur og loftslagið hérna í Bangladess. Ég hef aldrei áður upplifað svona mikil vandræði með tölvur eins og ég hef hérna í Bangladess. Ég er alveg viss um að þetta hafi eitthvað með hitan og rakan að gera en ég er þó ekki búin að gera vísindalega könnun á þessu enn. Það er líka örgglegt að skrikkjótta rafmagnið bætir ekki úr skák. Sama hver ástæðan er þá getur það verið dálítið pirrandi þegar að tölvan allt neitar að ræsa sig, slekkur á sér upp úr þurru og eftir 10 tilraunir til ræsingar ákveður allt í einu að nú er hún tilbúin aftur. Þetta gerist regluglega og þá er ekkert annað ráð en að grípa til smá þolinmæði, opna tölvuna og hamast á öllum vírum sem að hægt stinga puttunum í. Þetta er því miður ekki svo auðvelt með fartölvuna og ég er því hreinlega bara að býða eftir að hún gefist upp og neiti að ræsa fyrir fullt og allt. Það er því tekið afrit mjög tít hérna og það er auðvitað góður vani svo það getur verið að ég fá eitthvað gott út úr þessu öllu. Reyni auðvitað alltaf að líta á björtu hliðarnar.

Bjartasta hliðin núna er hins vegar að helginni var eitt í að skipuleggja ferðalög. Það verður auðvitað að fara í eitt síðasta ferðalagið um Asíu áður en haldið er frá Bangladess. Það er því búið að skipuleggja vikuferð til Manila á Filipseyjum í byrjun Nóvember. Það er áætlunin að fara að slappa af, versla, borða góðan mat og síðast en ekki síst kíkja á heimsmeistaramótið í 9-ball (ein útgáfan af billjard). Það verður örugglega fínt að prófa þetta og auðvitað alltaf gaman að koma á nýja staði svo það verður þá hægt að bæta þessu á listan :)

Það er auðvitað líka búið að redda flugmiðunum til Danmerkur fyrir jólin svo að það er allt á hreynu. Ég á reyndar enn eftir að muna að panta flugmiðana til Íslands um áramótin en það verður gert fljótlega.

Jibbíííí

2007-09-29T22:28:00.000+06:00

Þá er internetið loksins komið í lag hérna heima og ég get farið að spila EQII aftur. Ég er auðvitað mjög ánægð með þá þróun mála þar sem að ég þarf þá ekki að fara að leita mér að einhverju öðrum leik til að spila á meðan.

Það er annars ekkert að frétta héðan enda er helgin búin að fara í að njóta internetsins enda veitti ekki af eftir vinnuvikuna sem að ég hafði.

Ætlaði annars bara að nefna það að ég er loksins búin að koma nokkrum myndum úr Singapore og Víetnam ferðinni inn á myndaalbúmið.

Baráttan við dýrin er hafin

2007-09-22T13:04:00.001+06:00

Eins og altaf þegar við komum heim eftir að hafa verið lengi í burtu þá hafa einhver dýr hreiðrað um sig í íbúðinni á meðan. Þessi dýr koma líka aldrei fram í dagsljósi svo við getum ekki treyst á Mili til að redda þessu fyrir okkur en þurfum að standa í þessu sjálf. Í fyrrakvöld voru það tveir kakkalakkar sem voru á dagskránni. Ég get nú svo sem ekki sagt að ég geri mikið þegar að ég kem auga á þessi dýr annað en að hoppa upp í næsta sófa og hrópa á Ronny. Þegar um kakkalakka er að ræða þá er ég er nú farin að geta að minnsta kosti haldið auga með ferðum kakkalakkanna og svona til að reyna að aðstoða Ronny aðeins við þessar veiðar. Ég var líka búin að sannfæra mig um að kakkalakkarnir hlytu að vera það versta og að það væri ekkert eins ógeðslegt eins og þeir. Ég held það nú reyndar enn að kakkalakkarnir séu eitt af ógeðslegustu dýrunum í heimi en ég er hins vegar meira hrædd við kóngulær. Það var því ekki gaman þegar að ég kom auga á lófastóru kóngulónna sem var að læðast inni í stofu hjá okkur. Ég rak líka upp þetta skaðræðis öskur og hljópu eins lang burt frá óargardýrinu eins og hægt var og let ekki sjá mig aftur fyrr en Ronny var búin að fullvissa mig um að dýrið væri dautt. Þetta var líka ekki allt í gær þar sem að við fundum líka maura í rúminu þegar að við vorum að fara að sofa svo við þurftum auðvitað að fara í stærri aðgerð við að sprauta allt í kringum rúmið og tryggja að engir fleiri maurar væru á ferð. Þetta allt varð til þess að við vorum að fara í rúmið þegar að nánast allir aðrir í Bangladess voru að fara að lappir enda glumdi morgunbænin í eyrum okkar þegar að við vorum að reyna að sofna.

En að öðru núna, það hefur verið mikið í fréttum að undanförnu að það hafi verið gífurleg flóð í Bangladess. Við fylgdumst því sérstaklega vel með landslaginu þegar að við flugum hingað til að reyna að sjá vegsummerki eftir þessi flóð. Það er alveg greinilegt að það hefur verið mjög mikið vatn á ferð hérna þar sem að það er enn mjög mikið vatn út um allt þó að það hafi ekki rignt að neinu ráði núna í nokkrar vikur. Á fluginu inn yfir Bangladess var hægt að sjá helling af bæjum og þorpum sem að rétt stóðu upp úr vatni og það var mikið um þorp þar sem allir vegir til og frá voru annað hvort horfnir eða enn undir vatni. Það er því greinilega enn alveg helling uppbyggingarstarf sem að er eftir hérna í Bangladess eftir flóð sumarsins en það virðist nú vera sem að lífið, að minnsta kosti hér í Dhaka, gangi sinn vanagang.

Lokaspretturinn

2007-09-21T16:24:00.000+06:00

Ég sé núna að það er allt of langt síðan að ég skrifaði hérna síðast. Ég er búin að hafa það svo gott í Danmörkinni og á Íslandi að undanförnu að ég hef ekki gefið mér tíma til að skrifa hérna. Það er auðvitað búið að vera yndislegt eins og alltaf að komast heim til fjölskyldunnar. Þetta var mjög góður tími og við skemmtum okkur vel í sumarbústaðnum með allri fjölskyldunni og fengum að líta húsið þar sem Kristín og Arnar ætla líklega að búa í framtíðinni. Dögunum var aðallega eitt í að slappa af, skjótast um bæinn og spila Magic og var þetta alveg fullkomið frí.

Það var líka búið að vera nóg að gera í Danmörkinni áður en haldið var til Íslands. Auðvitað varð að reyna að hafa matarboð með öllum vinunum og ná að spila dálítið EverQuestII. Enda var líka heilli helgi varið í það þar sem að lítið var um svefn og íbúðin full af fólki og tölvum. Það gekk mikið á en þeta var mjög gaman og eins og maður segir þá er alltaf hægt að sofa seinna.

Núna erum við hins vegar komin aftur til Bangladess. Það er auðvitað gott að vera komin aftur og sjá að Mili og Ruhul og fjölskyldur þeirra hafa það gott. Þetta er líka byrjunin á lokasprettinum hérna í Bangladess þar sem að það eru einungis um þrír mánuðir eftir hérna núna. Það er því komin tími til að fara að búa til listan yfir allt það sem að við þurfum að ná að gera áður en að við höldum frá Bangladess um jól. Þetta verður líklega ekki stuttur listi þar sem að við þurfum auðvitað að gera eitthvað til að tryggja að Mili og Ruhul hafi það gott í framtíðinni og síðan þarf auðvitað að finna út úr því hvernig er hægt að skilja við fólkið í vinnunni á bestan máta og svo framvegis. Þetta er hins vegar eitthvað sem að ég fer fyrst að hugsa um á sunnudaginn þar sem að núna er helgarfrí og ég ætla að slappa aðeins meira af áður en vinnan bryjar á fullu.

Burður og erfiði

2007-08-13T01:59:00.000+06:00

Þá er megnið að erfiðinu búið þar sem að núna hefur tekist að pakka upp úr öllum kössunum mínum og gera pláss fyrir allt dótið mitt í íbúðinni. Þetta krafðist auðvitað stærri aðgerða með flutningi á húsgögnum, tiltekt í skápum og skúffum og öðru sem að til heyrir því að koma helling af nýju dóti fyrir í lítilli íbúð. Það var því farið alveg helling af ferðum niður í geimsluna og út í ruslagáminn. Við erum því búin að vera í svitabaði við þetta undanfarna daga þar sem að við tókum góða veðrir með okkur frá Bangladess og því er geðveikt gott veður í Danmörkinni eins og er. Nú er tiltektin þó að mestu búin að þessu sinni og því fer nú að vera meiri tími til að njóta stunda með vinunum og því er allt á fullu núna að ná sambandi við alla og að púsla dagatalinu saman svo allir passi inn. Það fer líka vonandi að vera tími brátt til að spila smá tölvuleiki þar sem að ég þarf að fara að rifja þetta allt upp eftir frekar langa pásu núna þar sem að brátt fer að koma að EQII helginni miklu.

Góða veðrir

2007-08-06T14:52:00.000+06:00

Þá er það loksins komið til Danmerkur svo nú er um að gera að nýta sér það og taka því rólega í vinnunni og taka nokkra stutta daga. Mig vantar auðvitað líka tíma til að skipuleggja allt sem að á að gerast á meðan að við erum hér í heimsókn svo það passar mjög vel að taka nokkrar sumarfrísdaga.

Brúðkaupið var mjög gott og veislan stóð auðvitað langt fram á nótt eins og venja er hérna í Danmörkinni. Þetta fór allt vel fram og ég gat skemmt mér í kirkjunni við að lesa í sálmabókinni og undra mig á öllu dönsku orðunum sem að er hægt að finna þar en líklega hvergi annars staðar og því ómögulegt fyrir mig að vita hvað þýða. Það mundi örugglega auka orðaforða minn all verulega að eiða smá tíma í að lesa sálmabókina en ég held nú ekki að ég nenni því þar sem að mér finnst nú að ég geti alveg reddað mér ágætlega með núverandi dönskukunnáttu mína.

Ferðaþreyta

2007-08-04T00:28:00.000+06:00

Ég verð nú að segja eins og er að ég vonaðist til þess að ég yrði betri til að höndla ferðaþreytun eftir því sem að ferðirnar til og frá Bangladess yrðu fleiri. Mér finnst það nú hins vegar ekki alveg vera raunin og það gætir enn smá ferðaþreytu hjá mér núna eftir einn og hálfan dag í Kaupmannahöfn. Það er alveg á hreynu að bara það að ferðast og vera í flugvél í þessa rúmlega 10 tíma hafa einhver undarleg áhrif á mann eða að minnsta kosti mig. Ég hef nefnilega alveg fengið nægan svefn undanfarna daga en það er bara þessi blessuð ferðaþreyta sem að læðist upp að mér og kemur daginn eftir að ferðalagið er búið. Þetta skiptir þó ekki miklu máli þar sem að það er ekkert á dagskránni í kvöld annað en bara ruslmatur og afslöppun. Við erum að spara orkuna fyrir brúðkaup vinar Ronny sem að verður á morgun og þar sem að ég reikna fastlega með að það verður veisla langt fram á nótt.

Heimsóknin í danaveldi byrjar hins vegar vel þar sem að sumarið er núna loksins komið og það er því hægt að njóta fríska loftsins og þægilega hitans.

Þá er sagan að enda komin

2007-07-30T10:55:00.000+06:00

Það er að segja sagan um Harry Pottur. Ég var einmitt að klára síðustu bókin í gærkvöldi. Þú þarft ekki að hafa áhyggjur af því að ég fari að blaðra um það hvernig hún endi og hver það er sem að deyr. Það er hins vegar komin tími á að lesa allar bækurnar aftur þar sem að ég held að það muni vera gaman að geta lesið þær allar í eini runu og að þurfa ekki að býða í heilt ár eða meira til að komast að því hvað gerist í næstu bók.

Ég ætlaði hins vegar aðallega bara að láta vita af því að við höldum áleiðis til Danmerkur á morgun. Það verður hins vegar eins dags verslunarstopp í Bangkok svo það verður ekki fyrr en á fimmtudaginn að við komum til Danaveldis og þá læt ég kannski heira frá mér.

Batnandi mönnum er best að lifa

2007-07-21T00:17:00.000+06:00

Þetta er hins vegar ekki eitthvað sem að fólk hérna í Bangladess hefur uppgötvað ennþá. Stjórnmálaástandið hérna í landinu er því að á hraðri niðurleið eftir stutta uppsveiflu. Ég var farin að láta mig dreima um að Bangladess mundi kannski ekki vera eitt af mest spilltustu löndunum í heiminum þetta árið en öll von um það dofnar hratt eins og er. Þessi stjórn sem að er í landinu í dag er að taka á sig sömu mynd og svo margar stjórnir sem að hafa setið við stjórnvöldin að undanförn. Ég fékk mikið að þessum hugmyndum sem að ég hafði um ástandið í Bangladess núna staðfest í dag. Ég og Ali (stjórinn í vinnunni) tókum nefnilega dálítið af fólkinu í munnlegt enskupróf og umræðuefnið var auðvitað nýjustu handtökurnar á fyrrum forsætisráðherra landsins og formanni eins stærsta stjórnmálaflokki landsins. Það voru auðvitað skiptar skoðanir um efnið en það virtist þó vera eitt sem að allir voru sammála um og það var að það var ekki útlit fyrir að hlutirnir í Bangladess mundu breitast á einni nóttu. Ég get hins vegar vel skilið að það sé alveg helling af fólki hérna sem er mjög pirrað yfir ástandinu þar sem að nánast allir vita að hlutirnir eru bara ekki eins og þeir eiga að vera en enginn hefur töfralausnina.

Það á eftir að krefjast mikillar þolinmæði hjá fólki hérna áður en alvöru breitinar fara að gerast en ég er nú þegar farin á láta mig dreyma um hversu mikið getur og á eftir að breitast hérna á næstu 10-15 árum.

Stress

2007-07-19T11:28:00.000+06:00

Það er búin að vera mikil umræða um stress barna í dönskum fjölmiðlum að undanförnu. Ástandið í Danmörku er víst svo alverlegt fyrir börn að það þarf á hverju ári að leggja fjölda barna inn á spítala þar sem að þau eru allt of stressuð. Þegar ég les þessa umfjöllun þá get ég ekki annað en velt því fyrir mér hversu mörg hræðilega stressuð börn hjóta að vera hérna í Bangladess. Ég get ekki ímyndað mér að það sé neitt meira stressandi en að vita ekki hvort að foreldrarnir eigi eftir að hafa efni á því að setja mat á borðið það kvöldið. Það er því alveg ótrúlgt að hugsa til þess að sama hversu fátækt fólk er hérna þá lítur það samt út fyrir að vera mun glaðar en fólk almennt í hinum vestræna heimi. Ég er stundum á þeirri skoðun að við vesturlandabúarnir hreinlega vinnum staðfastlega að því að búa til vandamál. Það hlýtur að minnsta kosti að vera eitthvað mikið í gangi þegar að það þarf að fara að leggja 10 ára gamla krakka inn á spítala vegna stress.

Þrátt fyrir þetta allt saman þá er verð ég nú að viðurkenna að ég vil nú heldur halda til í hinum vestræna heimi svo þetta skyggir ekki á tilhlökkunina fyrir næstu Danmerkur og Íslands ferð.

Veistu hversu heppinn þú ert?

2007-07-11T21:59:00.000+06:00

Ég velti því oft fyrir mér hvort að við sem að komum frá og búum í Evrópu og sérstaklega norður-Evrópu gerum okkur grein fyrir því hversu heppin við erum að vera fædd og uppalin í þessum heimshluta.

Það hafa líka verið nokkrir atburðir sem að hafa átt sér stað hérna að undanförnu sem að hafa opnað augu mín enn meira fyrir því hversu ótrúlega heppin við erum. Eitt af því sem að ég vona að allir séu þakklátir fyrir er aðgangur að læknaþjónustu. Það er hreinlega ekkert grín fyrir fólk hérna ef að fjölskydlumeðlimur veikist og eitthvað meira en pensilín þarf til svo meinið læknist. Ég og Ronny erum að sjá núna hversu dýrt það getur verið að fá hin einföldustu hluti gerða og hvað hlutnirnir ganga undarlega fyrir sig í landi þar sem að einstaklingar þurfa að greiða fyrir alla læknisþjónustu.

Þannig standa nefnilega málin núna að Mili þjónustustúlkan okkar er búin að vera lasin með kviðverki í langan tíma núna og þeir læknar sem að að hún hefur farið til hafa hreinlega ekki gert nokkurn skapaðan hlut í málunum. Okkur var því nóg boðið núna og Ronny tók hana því með til læknis á einum að betri sjúkrahúsunum í borginni. Eftir nokkrar spurningar og þegar að það var komið á hreint að "boss" eins og Ronny er kallaður af Mili mundi greiða sjúkrahúskostnaðin þá var víst hægt að fara að gera eitthvað í málunum. Það er þó ekki hægt að segja að þessir hlutir séu ódýrir en þar er líka bara mjög undarlegt finnst mér að fá sett verð á svona hluti. Það kostar t.d. umkring 50 þúsundu krónur að fara í kviðholsspeglun og það að leigja skurðstofu kostar 10 þúsund og svo framvegis og framvegis. Sjúkrahúsin hérna eru hreinlega með verðlista yfir hlutina. Óhuggulegt að mínu mati en fær mann virkilega til að meta að verðugu það sem að maður hefur.

Góðir nágrannar

2007-07-05T22:12:00.000+06:00

Ég geng að minnsta kosti út frá að það sé ástæðan fyrir að okkur er boðið í brúðkaup yngstu dóttur eiganda byggingarinnar sem að við búum í. Það er þó dálítið undarlegt að fá svona boð afhent persónulega. Það hjálpar heldur ekki upp á þetta að hafa ungan mann sem að talar nokkuð brottna ensku og reynir að telja mér trú um að ég hreinilega bara verði að koma í brúðkaupið hjá þessu fólki sem að ég þekki ekki neitt. Ég held því að ég eigi eftir að sleppa þessu fína boði enda getur þetta ekki verið mjög persónulegt þegar að öllu hverfinu og meira til er boðið í veisluna. Það er líka hreinlega bara ekki hægt fyrir okkur að fara í öll þau brúðkaup sem að okkur er boðið í enda gerðum við þá ekki annað. Það eru t.d. tvö boðskort bara fyrir næstu vikuna á eldhúsborðinu.

Það er hins vegar eitt gott við þetta brúðkaup og það er að jólin koma snemma hjá okkur í ár. Það er sem sagt búið að klæða bygginguna sem að við búum í inn í jólaljós. Þetta er auðvitað mjög flott og mjög jólalegt eins og sjá má á myndinni.

Ég get hins vegar ekki hætt að leiða hugan að því að á meðan að það er endalaust skortur á rafmagni í þessu blessaði landi hérna þá er á hverjum degi hægt að sjá óteljandi byggingar sem að eru hreinlega þaktar ljóskeðjum. Þetta er hins vegar eitthvað sem að fólk hérna gerir mikið af þegar að sérstakir og hátíðlegir viðburðir eiga sér stað. Það er nú líka þannig að allir verða að fá að njóta lífsins inn á milli án þess að þurfa að velta því fyrir sér að rafmagnsverðið hefur hækkað um 15% síðastliðna hálfa árið.

Kynning

2007-07-03T22:10:00.000+06:00

Það var hringt í mig í dag í vinnuna og spurt hvor að ég vildi ekki koma og halda kynningu á morgun. Ég var dálítið undrandi þar sem að ég hafði ekkert heyrt neitt um þetta áður og það kom víst líka manninum á hinum endanum á óvart þar sem að hann hafði víst falið einhverjum að hafa samband við mig. Hann hefur greinilega ekki verið nógu lengi í Bangladess þessi ef hann bjóst við að svona verkefni mundi bara ganga vel fyrir sig í höndum innfæddra :)

Þetta endaði hins vegar allt í því að ég er að fara að halda kynningu fyrir ráðstefnu fulla af forstjórum frá tölvubransanum hér í Bangladess. Þetta fjallar víst allt um það hvernig er hægt að koma á samstarfi milli Bangladess og Danmerkur innan tölvugeirans. Það eru greinilegar einhverjir hérna sem að halda að ég hafi einhverja vitneskju um þessi mál. Ég verð því að halda þangað á morgun og athuga hvort að ég geti ekki sagt eitthvað af viti. Ég býst hins vegar alveg fastlega við því að allir þessi stjórar þarna eigi eftir að fá algjört áfall þegar að ung, hvít kona kemur og ætlar að fara að halda fyrirlestur yfir þeim.

Ég skrifa kannski um það næst hvernig þetta gekk.

Neyðarástand á heimilinu

2007-06-30T20:53:00.000+06:00

Þar sem að Mili (þjónustustúlkan) er búin að vera lasin síðastliðna daga þá hefur skapað neyðarástand á heimilinu. Það er því hvorki til hreinir diskar né neitt ætti í skápunum þar sem að okkur dettur auðvitað ekki í hug að lyfta litla fingri í heimilisstörfunum. Við erum greinilega allt of góðu vön og verðum víst að sætta okkur við það núna að smá uppvask er víst nauðsinlegt. Ég vona bara að við eigum eftir að lifa erfiðið af :-) Ronny verður síðan auðvitað að reina að baksa einhverjum mat saman út því litla nautahakki og pizzusósu sem að til er í ískápnum. Við erum meira að segja lögst svo lágt að við ýhugum að prófa poppkornið með sykurbragði (bragðast örugglega jafn illa og það hljómar) sem að Mili keypti fyrir mistök fyrir all löngu síðan. Við höldum hins vegar í vonina um að Mili eigi eftir að koma á morgun og redda okkur út úr öllum þessum ósköpum.

Annars veit ég ekki um fréttirnar af því að tveimur bangladesískum mönnum sem starfa í hjálparstafi í samstarfi við danska sendiráðið var rænt fyrir nokkrum dögum síðan. Þeim var rænt í svæði lagt frá borginni þar sem að svona atvik víst eiga sér stað inn á milli. Ég og Ronny höfum því ekki áhyggjur af þessum hlutm og sendaráðið svo sem ekki heldur þar sem að það er einunigs þetta svæði sem að heitir Chitagong Hill Tracks sem að þeir vara við. En það var þó auðvitað gott að heyra að það er búið að finna einn manninn en enn verið að leita að hinum.

Sumarfríið

2007-06-27T17:24:00.000+06:00

Þá er búið að fá samþykki frá öllum hinum háu herrum um það hvenær ég get tekið smá sumarfrí. Ég er auðvitað svo sniðug eins og alltaf að ég bind þetta þétt saman með vinnu í Danmörkinni, sem að er einskonar sumarfrí, svo þetta verður alveg ágætlega langt frí sem að ég fæ. Ef að það eru einhverjir sem að hafa áhuga á því að vita plönin þá eru eftirtaldar dagsetningar komnar á hreint.

1. ágúst - flug til Köben
Frí og vinna í Danmörkinni í fjórar vikur.
3. september - flug til Íslands (reyndar ekki búin að panta það ennþá)
16. september - flug til Köben
19. september - flug til Dhaka

Þetta eru nú svo sem engin geðveik ferðaplön svona þegar að litið er yfir þetta svo það er nokkuð gott. Það er líka ekki pláss fyrir neitt meira í dagatalinu þar sem allur tíminn í Danmörkunni er skipulagður til ystu æsa nú þegar. Það er allt frá brúðkaupi og kokteilpartýi til tölvuspila-helgi á áætluninni. Ég vona að ég eigi líka eftir að hafa smá tíma til bara að slappa af og njóta lífsins en það verður kannski aðallega tíminn á Íslandi sem að verður notaður til þess.

Auðvitað verð ég líka að minnst á það að Alli litli bróðir á afmæli í dag svo til hamingju með daginn. Vonandi færðu einhverjar flottar gjafir og gott að borða :)

Hæ, hó, jibbi, jey..

2007-06-17T20:07:00.000+06:00

Það er víst 17. júni í dag og þar af leiðandi líka þjóðhátíðardagur, að minnsta kosti hjá okkur íslendingunum. Það er nú ekki hægt að segja það að ég hafi fangnað þessu mikið hérna í Dhaka enda kom þetta fyrst upp í huga minn núna. Dagurinn í dag var bara eins og hver einn venjulegur vinnudagur og því ekki frá miklu að segja.

Ég vil því bara óska þeim sem nenna að lesa þetta til hamingju með þjóðhátíðardaginn og vondandi njótið þið dagsins.

Ljósadýrðir

2007-06-16T21:26:00.000+06:00

Það er frekar mikið um rigningu, þrumur og eldingar hérna hjá okkur núna. Það er því hægt að njóta ljósadýrðarinnar, út um svarlargluggan :) Þetta er ósköp notaleg finnst mér þar sem að loftið hreinsast og það er ekki eins óbærilega heitt hérna þegar að það rignir. Ég hætti mér þó auðvitað ekki út í ósköpin enda meira en 50 manneskjur búnar að látast hérna að undanförnu vegna eldinga.

Þar sem að rigningatíminn er byrjarður fyrr en venjulega og það rignir frekar mikið þá er fólk farið að spá því að þetta verið kannski flóðaárið mikla. Það á víst að vera hægt að reikna nokkuð staðfastlega með því að það komi flóð í Bangladess á 10 ára fresti. Það er nú liðin 9 ár frá síðasta stórflóðinu og það er því næstum komin tími á þetta. Ég er svo sem alveg afslöppuð yfir þessu enda engin flóð hérna eins og er.

Núna er ég svo að undirbúa mig fyrir viku af vinnu við að skemmta viðskiptavinum. Það verður því líklega eitthvað um sein kvöld en það verður vonandi bætt um með góðum mat á reikning fyrirtækisins :)

Skemmtiferð

2007-06-10T09:18:00.000+06:00

Allur hópurinn minn auka maka og barna hélt í skemmtiferð í gær. Það var auðvitað haldið af stað snemma morguns og komið heim aftur seint um kvöld. Það er því kannski ekki undarlegt að fólkið mitt er enn að týnast inn í vinnuna þó að klukkan sé langt gengin í tíu.

Dagurinn í gær var mjög skemmtilegur og ég naut þess að hitta fleiri fjölskyldumeðlimi þeirra sem að ég vinna með og upplifa eitthvað nýtt. Nefndin sem að hafði verið skipuð til að sjá um daginn tók okkur með í skemmtigarð. Þar voru bæði vatnsleikjagarður og hin ýmsu tívolítæki. Það var því nóg hægt að hafa fyrir stafni heilan dag á þessum stað. Ég naut dagsins mikið enda þurfti ég ekki að taka eina einustu ákvörðun allan daginn og gat ég bara setið og notið þess að horfa á aðra hlaup fram og til baka og reyna að halda stjórn á mannskapnum.

Það er líka eitt sem að mér finnst svo augljóst þegar að ég hef tækifæri á því að sjá fjölskyldurnar hérna í Bangladess saman. Þetta er að ég skil ekki hvernig að fólk getur sett samasem merki á milli múhamedstrúar og kúgunar á kvennfólki. Það var að minnsta kosti mjög augljóst í gær að konurnar sem að voru með voru ekki kúgaðar. Ef eitthvað þá var það frekar öfugt enda var það karlpeningurinn sem að passaði börnin á meðan að við restin af fullorðna fólkinu hlupum á milli hinna ýmsu tækja. Það besta var líka að þar sem að hver hafði fengið einn miða í hvert tæki og hefði maður þá kannski haldið að kvennþjóðin mundi aumka sig yfir mennina og gefa þeim tækifæri á því að prófa tækin á meðan að einhverjir aðrir pössuðu börnin. Sú varð nú ekki raunin þar sem að í staðin þá tóku konurnar auðvitað yfir miða eiginmannanna og síðan skiptumst við kvennfólkið á því að fara tvisvar í tækin nú þar sem að við höfðum nokkra aukamiða.

Fréttir úr kokteilboðinu

2007-06-03T14:19:00.000+06:00

Sé að Magga systir auglýsti fyrir löngu eftir fréttum úr kokteilpartýinu. Þetta gekk auðvitað mjög vel fyrir sig og allir hegðuðu sér sómasamlega, að mestu leiti að minnsta kosti. Það var líka einungis einn einstaklingur sem að þurfti að bera niður tröppurnar og henda inn í leigubíl svo drikkjuskapurinn gekk ekki alveg úr böndunum.

Þetta var eins og við var að búast alveg heljarinnar skemmtun. Það var keppst um að gera bestu kokteilana og það gafst tækifæri á að bragða á hinum ýmsu drykkjum. Við komumst líka að því að eitt gott við að halda svona kokteilpartý er að áfengið klárast ekki þar sem að í marga drikkina á bara að nota smá skvettu af hinu og þessu. Þetta þýðir auðvitað að það er nú þegar búið að skipuleggja nýtt kokteilpartý þegar að við komum næst til Danmerkur í ágúst.

Kvöldið endaði líka mjög vel þar sem ég og Janni ulltum inn á bar fyrir lesbíur. Ég er á þeirri skoðun að öll partý sem enda á skemmtistað fyrir samkynhneigða eru vel heppnuð. Það er held ég bara staðreynd að samkynhneigt fólk kann betur að skemmta sér en gagnkynhneigt. Ég notfæri mér þetta auðvitað út í ystu æsar og ég og Janni sátum á barnum og skemmtum okkur lang fram á nótt.

Símasambandslaust

2007-06-03T14:12:00.000+06:00

Það er alveg ótrúlegt hvað ég get verið fljót að gleima hlutunum. Núna þegar að ég er búin að vera í Danmörku í einn mánuð þá var ég alveg búin að gleima því að alminnilegt símasamband er víst ekkert sem að þekkist í Bangladess. Ég er búin að njóta þess að geta hringt heim til Íslands í tíma og ótíma og geta alltaf náð sambandi. Ég ætlaði því að hringja heim í gær og heyra í fólkinu en það gekk auðvitað ekki. Ekki nokkur leið að komast í gegn til Íslands svo ég varð að fara vonsvikin í rúmið og hugga mig við það að ég gæti kvartað yfir þessu á blogginu í dag.

Létihaugur

2007-06-02T13:01:00.000+06:00

Ég er greinilega búin að vera mjög löt í langan tíma og það sérstaklega við að skrifa hérna.

Það er því vissara að greina fyrst frá því að við erum komin aftur til Dhaka og höfum það auðvitað gott hérna. Það er reyndar sá tími ársins núna að við höldum okkur mest inni við enda 40 stiga hiti, 95% raki og sól hérna eins og er. Það er því nánast ólíft að ætla sér að labba þó ekki væri nema nokkur skref.

Ég er mest að njóta þess núna að slappa aðeins af eftir öll matarboðin og partýin í Danmörkinni. Félagslífið er ekki alveg það saman hérna í Dhaka þó að það hafði reyndar verið ýmislegt í gangi þessa vikuna. Við fórum á opnun nýs klúbbs hérna í nágrenninu á þriðjudaginn og fengum snert af ofnæmi fyrir ungum og ríkum bangladessum. Þetta fólk er ekki alveg með það á hreynu hvernig maður umgengst annað fólk og sýnir almenna kurteisi og tillitssemi. Tónlistin var líka aðeins of mikið techno fyrir okkur svo við fórum bara snemma heim og vorum sammála um að þetta væri ekki alveg staðurinn fyrir okkur.

Á fimtudaginn fengum við svo gesti. Eitt danskt par sem að nýlega er flutt til Dhaka kom í mat til okkur. Þau voru dálítið farin að sakna þess sem að þau kölluðu "venjulegs" félagsskaps og voru því mjög glöð að fá að koma og tala um hvernig þau hafa upplifað Bangladess síðastliðin mánuðinn eða svo. Þetta var mjög notarlegt kvöld og það er dálítið gaman að heyra að annað fólk upplifir að mörgu leiti sömu hlutina þegar það kemur hingað.

Það er líka búið að skipuleggja sumarfrí. Það verður löng dvöl á norrænum slóðum í þetta skiptið. Ferðinni er heitið til Danmerkur í ágúst og síðan til Íslands í september. Það er ekki búið að kaupa flugmiðana enn svo allar dagsetningar eru ekki alveg komnar á hreint en áætlunin á nú varla eftir að breitast mikið.

Undirbúningur hafin

2007-05-09T21:12:00.000+06:00

Við verðum með þetta heljarinnar kokteilpartý á laugardaginn. Það er búið að bjóða fólki í "sveitina" í mat og kokteila. Það er því ekki seinna vænna en að fara að undirbúa veisluhöldin. Það er búið að skipuleggja þrjár verslunarferðir til að dreifa burðinum á öllum drikkjarföngunum og matvælunum yfir nokkra daga. Það er nú líka vissara þar sem að annars mundi bakið örugglega gefa sig hjá okkur sem að lifum í vellistingum í Dhaka. Það liggur hins vegar líka heljarinnar undirbúningur að baki því bara að setja saman innkaupslista. Það þarf auðvitað að finna helling af kokteil uppskriftum og til þessa að maður þurfi ekki að kaupa allar mögulegar og ómögulegar gerðir af áfengi þar maður líka að kinna sér hvaða tegundir geta komið í staðin fyrir hvor aðra og svo framvegis. Þetta er auðvitað vísindagrein út af fyrir sig svo en sem betur fer er hægt læra allt um kokteilgerð á netinu.

Það er líka svo annað mál að reyna að finna tíma fyrir það að komast í allar verslunarferðirnar. Það er víst ekki svo auðvelt þegar að matarboðin hrönnast upp og það er ekki eitt einasta laust kvöld í vikunni. Það er hins vegar búið að panta leigubíl til að keyra mig og Banglafólkið í matarboð kvöldsins svo það er vissara fyrir mig að fara að leggja af stað.

Enginn frídagur fyrir mig

2007-05-04T13:41:00.000+06:00

Það er almennur frídagur í Danmörku í dag. Þetta er stóri bænardagurinn þar sem að danirnir fengu þá hugmynd á einhverjum tímapunkti að það væri ekki nauðsynligt að byðja í tíma og ótíma og að það væri líklega hægt að gera þetta mun betur með því að skellu þessu öllum saman í einn dag og bara rumpa þessu af. Það er þó ekki hægt að segja að danirnir noti mikið af tíma sínum í dag til að byðja heldur er þetta bara enn einn frídagur sem að þeir fá en þeir eru þó svo sniðugir að þeir hafa sett frídaginn á föstudegi svo það er löng helgi í Danmörk núna. Þetta er hins vegar ekki tilfellið fyrir mig og fólkið frá Bangladess. Þetta er því að við erum að reyna að fá eins mikið og hægt er út úr tíma okkar í Danmörku svo við sitjum hérna á tómri skrifstofu núna og leikum okkur að því að teikna á töfluna.

Það er hins vegar stutt í helgina núna svo ég reikna með að lifa þetta af. Það verður líka nóg að gera um helgina og byrjar þetta allt með afmælisveislu í kvöld og síðan verlunarferð og klippungu á morgun.

Matarboð, tónleikar, afmælisveislur og fleira

2007-05-03T12:01:00.000+06:00

Það er allt búið að vera að fullu frá því að við komum til Danmerkur á sunnudaginn. Byrjuðum auðvitað á því að taka fimm gesti frá Bangladess með okkur heim svo að þau þyrftu ekki hanga á götum Kaupmannahafnar kl. 9 á sunnudagsmorgni þar sem að hótelherbergið var ekki tilbúið. Við reyndum að gera okkar besta til að vera góðir gestgjafar þó að það væri dálítil áskorun með alla einstaklingana nokkuð úrvinda eftir 24 tíma ferðalag. Veitingarnar sem boðið var upp á voru líka nokkuð fábrottnar þar sem við fundum einungis fanskbrauð, smjöri og smurost og mjólk á bensínstöðinni. Þetta gekk þó allt upp á endanum þar sem að hægt var að halda fólki uppteknu með öllum þeim mismunandi græjum við höfum til að spila tölvuleiki. Núna er fólkið frá Bangladess búið að koma sér vel fyrir og nánast búin að venjast vorveðrinu í Danmörku.

Fyrir utan að vera á fullu í vinnunni hefur líka verið tími til að fara á eina tónleika, grillveislu og fá nokkrar heimsóknir. Þetta er auðvitað bara byrjunin og það eru afmælisveislur, kokteilpartý, verslunarferðir og fleira á dagskránni næstu tvær og hálfa vikuna.

Eins og alltaf þegar að ég kem til Danmerkur þá er komin tími til að ákveða hvort ég ætla að vera eitthvað lengur í Bangladess en áður hefur verið ákveðið. Eins og öll hin skiptin hef ég ákveðið að vera aðeins lengur og ég á því líklega eftir að ganga frá því með vinnunni að vera í Bangladess út árið. Ég er sem sagt ekki enn komin með leið á því að vera í Bangladess og það er líka alveg ótrúlegt hversu hratt tíminn gengur og ég hef ekki enn haft tækifæri til að ná að ferðast um Bangladess og marga aðra staði í nágrenninnu svo mér finnst ekki enn vera komin tími til að halda eitthvert annað. Ég og Ronny erum reyndar farin núna að velta því fyrir okkur hvert að við ætlum að halda næst. Ég held að megin krafan eigi eftir að vera að það sé til boða að fá alminnilega internettengingu. Alli var líka að minnast á að þetta gegni ekki mikið lengur með Bangladess þar sem að ég get ekki spilað neitt með honum svo ég hef bara yfirgefið hann í EverQuest og skilið hann eftir með helling af dönum að spila með.

ég hef ekki hugmynd um hvað ég á að skirfa hérna eins og er. Það er ekki neitt spennandi að gerast í lífi mínu eins og er annað en kannski það að við erum núna búin að ákveða að vera í Bangladess út árið. Við erum reyndar líka búin að komast að því að við þurfum brátt að fara að finna út úr því hvað við ætlum að gera eftir að við erum búin í Bangladess. Það eru ýmsar hugmyndir uppi í því samhengi en það verður þó líklega að ráðast af því hvar verður hægt að fá vinnu.

Ferdadagar framundan

2007-04-25T09:45:00.000+06:00

Nu er eg buin ad pakka bikiniinu nidur i tosku thar sem ad nu likur viku afsloppun i sol og hita. Vid eigum bara eftir ad njota sidustu timanna herna adur en ad vid byrjum ferdadagana og holdum aleidis til Ho Chi Minh City (Shaigon). Vid verdum thar einungis i eina nott thar sem ad vid holdum afram til Singapore og thadan til Dhaka i fyrramalid. Fostudagurinn verdur svo notadur til ad pakka upp ur ferdatoskunum og nidur i thaer aftur thar sem ad vid holdum til
Danaveldis a laugardaginn. Thetta eru thvi margir ferdadagar sem taka vid a naestunni og gott ad eg er uthvild eftir viku afsloppun.

Eg hef notid thessarar sidastlidnar viku mjog mikid. Vid hofum ekki gert neitt annad en ad liggja i solinni, sundlauginni, lesa baekur, spila tolvuspil og audvitad bordad alveg helling af godum mat. Sjavarrettir eru sergrein folks herna og allir veitingastadirnir hafa raekjur, humar og alls konar ferskan fisk fyrir mann ad velja a milli og thetta bragdast allt mjog vel. Eg hef thvi bordad meiri fisk sidastlidna vikuna en allan thann tima sem eg hef buid i Bangladess enda hef eg ekki mikla list til ad borda fisk sem er badadur i formalini.

Tho ad eg hafi haft mikla thorf fyrir afsloppun adur en ad vid heldum i hann tha bjost eg nu samt ekki vid ad eg bara gaeti legid a strondinni og slappad af i heila viku. Eg bjost vid ad eg mundi verda threitt a thessu eftir tvo til thrja daga en thad var ekki raunin. Eg fekk greinilega bara nog af thessu i sidasta standferdalagi og eg held reyndar lika ad eg se farin ad slaka meira a og nuna fae eg ekki samviskubit yfir thvi ad ad sita bara og slappa af inn a milli. Eg er thvi nuna buin ad breyta aliti minu a solarlandaferdum og slokunarahrifum svona ferda.

Hringingar

2007-04-23T17:38:00.000+06:00

Mer vard hugsad til thess i dag ad thad er alveg gedveikt langt sidan ad eg hringdi heim til foreldranna. Eg fekk storan skamt af samviskubiti yfir thessu thar sem ad thad er ekki audvelt fyrir foreldrana ad na i mig. Eg ber thvi abyrgdina a ad lata heyra i mer reglulega gerist thad sjalfkrafa um helgar ad eg hringi heim. Thad hefur hins vegar thvi midur ekki verid raunin undanfarnar helgar... eg verd thvi ad bydja foreldrana afsokunar og segja theim ad eg laet heyra i mer thegar eg kem til Danmerkur naesta sunnudag/

Milljonir i vasanum

2007-04-19T18:35:00.000+06:00

Thar sem ad gjaldmidillinn herna i Vietnam (vietnamesiskt dong) er mjog litils virdi tha finns mer verdin herna vera dalitid undarleg. Thad ad taka ut tvaer milljonir i hradbanka gengur thvert a allt sem ad eg hef nokkurntiman vanist vid ad umgangast peninga. Thetta er hins vegar mjog gott thvi eg hugsa mig um tvisvar adur en ad eg kaupi bol fyrir 100.000 tho ad thad se ekki nema um 500 ISK. Thetta verdleysi gjaldmidilsins hefur ad minnsta kosti ekki jakvaed ahrif a verslunarthorf mina. Mer hefur nu samt thratt fyrir thetta tekist ad kaupa nokkra boli :)

Strondin herna og serstaklega sundlaugin er frabaer svo sidastlidna tvo daga hafa eg og Janni bara legid i solinn, eg tho undir solhlif megnid af timanum, og slappad af. Ronny hefur tekid thvi adeins rolegra i solbadsdeildinni og situr meira i barnum og spilar og PSP.

Eg er buin ad passa mig mjog vel a solinni og hef borid a mig solarvorn 50 i tima og otima og fyrir utan thad tha hef eg lika reynt ad fela mig undir solhlifinni inn a milli. Eg er thvi ekki solbrend og get thvi haldid solbadsstilnum afram a morgun. Thad er reyndar a aaetluninni i morgun ad fara a snyrtistofu og taka fjogra tima pakkan med alls konar nuddi, fot-, handa- og andlitssnyrtingu.

Jaeja, get ekki skrifad meira nuna thar sem ad vid erum ad fara ut ad borda og Ronny og Janni byda eftir mer.

Sol, strond og palmatre...

2007-04-18T13:48:00.000+06:00

...en ekkert islenskt lyklabord svo thid verdid ad reyna ad stroglast i gegnum thessa underlegu islensku.

Loksins, loksins, loksins erum vid komin a strondina i Vietnam. Eftir fjora yndislega daga i Singapore komum vid hingad seinnipartinn i gaer. Thar sem ad hotelid sem ad vid hofdum sed a netinu leit ekki eins vel ut i raunveruleikanum eiddum vid fyrstu timunum herna i hotelrolt. Eftir ad hafa kikt inn a fjolmorg hotel herna vid standlengjuna endudum vid a mjog finu hoteli thar sem ad vid gatum fengid fjolskylduherbergi sem ad er mjog gott thvi tha getum vid verid dalitid meira saman ollsomul og Janni ekki allt of mikid bara ut af fyrir sig.

Eg hef hins vegar ekki hugsad mer ad skrifa mikid nuna thar sem ad eg hef ekki ferdasoguna fra Singapore tilbuna og eg get heldur ekki rifid mig allt of lengi fra strondinni og sundlauginni svona alveg fyrsta daginn. Thad a alveg orugglega eftir ad koma meira seinna en ad minnsta kosti getur mamma sed ad eg er a lifi og ad vid hofum thad mjog gott.

Frí - yndislegt

2007-04-12T20:10:00.000+06:00

Það er alveg ótrúlega gott að komast í frí núna. Það er búið að vera alveg geðveikt mikið að gera í vinnunni og því finnst mér alveg vera kominn tími á smá afslöppun. Það er líka allt sem að er á dagskránni næstu tvær vikurnar.

Ég, Ronny og Janni erum nefnilega á leiðinni í smá ferðalag. Ferðinni er heitið til Víetnam með smá viðkomu í Singapore. Í þetta ætlum við að eiða tveimur vikum og síðan gefst einn dagur í Dhaka til að pakka upp úr töskunum. Það þarf reyndar að nýta daginn vel því að ég þarf líka að pakka niður í tösku fyrir næstu ferð sem að er til Danmerkur. Ég þarf nefnilega að vinna í Danmörkinni í þrjár vikur í maí og ég get nú svo sem ekki sagt að það sé mikil kvöl og pína. Enda er ég nú þegar búin að gera ráðstafanir með að fara á eina tónleika, út að skemmta sér með vinunum og svo framvegis.

Ég er dálítið hugmyndasnauð hins vegar núna um hvað ég á að skrifa áður en að haldið er í ferðalagið svo ég held bara að ég láti þetta vera nóg í bili og lofi að skrifa aftur eftir um tvær vikur þegar að ég er komin heim úr ferðalaginu og komin í alvöru internetsamband í Danmörkunni.

Páskahátíðin

2007-04-07T20:46:00.000+06:00

Það er nú ekki hægt að státa af því að það sé mikil páskahátíð hérna hjá okkur í Dhaka. Ekki einn einasti guli páskaungi hefur sést. Það telst kannski bara heppilegt þar sem að það greindist fuglaflensa í einhverjum fiðurfénaði hérna í Dhaka fyrir ekki alls löngu. Það verður hins vegar að segja sömu söguna af páskaeggjunum sem ekki er mögulegt að finna. Það verður líka að viðurkennast að Kit-kat er frekar léleg uppbót í páskaeggjaleisinu. Það voru því uppi einhverjar hugmyndir um að reyna að bæta úr þessu með að hafa einhverja alvöru páskamáltíð á morgun. Ég held að niðurstaðan hafi verið sú að elda alvöru heimalagaði hamborgara í tilefni dagsins þar sem að við höfum ekki mjög háar væntingar til þess lambakjöts sem hægt er að fá í borginni.

Ég lifi nú hins vegar alveg af þessa fátæka páskahátíð þar sem að tilhugsunin um tveggja vikna fríið sem bryjar á næsta fimmtudag heldur mér gangandi í gegnum allt eins og er. Janni, vinkona frá Danmörku, er líka að koma á þriðjudaginn svo brátt verður mjög kátt í höllinni enda eru öll kvöld í næstu viku nú þegar full bókuð.

Það er svo mikið að gerast í ferðalögum og heimsóknum næstu vikurnar að þetta er algjört púsluspil. Ég var að reyna að útskýra þetta allt fyrir Mili ráðskonu í fyrradag en það gekk ekki mjög vel. Enda var útskýring mín eitthvað á þessa leið.
Janni kemur á þriðjudaginn, Morten fer til Danmerkur á miðvikudaginn, Janni, ég og Ronny förum til Víetnam í tvær vikur á fimmtudaginn. Þegar við þrjú komum aftur þá verða ég og Ronny í Dhaka um föstudaginn og förum til Danmerkur í þrjár vikur á laugardeginum en Janni fer ekki fyrr en á sunnudaginn.
Ef að einhver skilur haus eða hala á þessu þá tek ég hattinn ofan fyrir ykkur enda er þetta næstu of mikið fyrir mig enda er nóg fyrir mig að vita að ég fer í frí bráðum og síðan beint til Danmerkur að vinna.

Nýjar myndir

2007-03-31T23:59:00.000+06:00

Þá er ég loksins búin að taka mig til og setja myndir inn á myndaalbúmið mitt. Ég tók eftir því að það er greinilega langt síðan að ég hef síðast gert það og því er hægt að finna alveg helling af nýjum myndum þar núna. Sitt af hverju frá Bangladess og svo auðvitað alveg helling frá ferðinni til Hong Kong og Beijing. Ég er reyndar ekki búin að skrifa útskýringar við allt þar sem að ég gafst upp á að skrifa inn fyrir síðustu myndirnar eftir að allt hvarf í þriðja skiftið þar sem að internettengingin gafst upp.

Ég fann Ferrari í dag og Lexus í gær...

2007-03-29T18:42:00.000+06:00

... og þetta er satt eða svona að mestu leit. Það var nú reyndar ekki ég persónulega sem að fann þessa bíla en fólkið í vinnunni upplifir það núna að það sér mjög dýr en yfirgefna bíla í vegkantinum á leið sinni til vinnu. Það er því ekkert því til fyrirstöðu að fólk geti fundið sér nýjan Lexus, Ferrari eða BMW á leiðini í vinnuna. Vandamálið er hins vegar bara að það þorir enginn að næla sér í svona bíl og hvað þá eiga þá eins og er. Ástæðan er sú sama og það sem gerir að enginn þorir að kaupa sér íbúð, flytja inn vörur eða yfirhöfuð gera neitt sem að sýnir að fólk eigi einhverja peninga. Fólk sem að á einhverja peninga og þar sem að minsti grunur leikur á að þessir peningar hafi verið fengnir á einhvern annan hátt en fullkonlega löglega er handtekið samstundis. Vandamálið er hins vegar að það getur valla verið að nokkur manneskja í Bangladess sem á einhvern pening hafi ekki að einhverju leiti haft eitthvað með spillingu að gera. Í landinu sem að 5 ár í röð hlaut titilinn "spilltasta land í heimi" get ég ekki ímynda mér að það hafi ekki allir á einhvern hátt verið viðriðnir spillingu. Þetta hefur líka sýnt sig í fjölda þeirra sem að hafa verið handteknir síðastliðna mánuði en sú tala hleipur ekki á þúsundum eða tugum þúsunda... nei, nei þetta er komið hátt í tvö hundruð þúsund manns.

Þessi herferð hefur hins vegar haft mjög góð áhrif í landinu og það er ekki hægt að finna eina einustu manneskju í landinu í dag sem að þorir að taka við mútum. Það verður hins vegar athyglisvert að sjá hvað gerist þegar að loksins hin tímabrundna stjórn sem að stendur fyrir þessu öllu fer frá völdum.

Magapest

2007-03-29T15:33:00.000+06:00

Ég verð auðvitað að byrja á því að þakka fyrir allar afmæliskveðjurnar. Þetta var alveg ágætis afmælisdagur þó að ég væri langt frá fjölskyldunni og flestum vinunum líka. Ég fékk þrátt fyrir það nokkrar góðar gjafir, góðan mat og Ronny bakaði köku fyrir mig.

Mér tókst rétt að ná að halda upp á afmælið og eins árs daginn í Bangladess áðan en magakveisan kom. Mér finnst nú reyndar nokkuð gott að hafa verið heilt ár í Bangladess án þess að hafa haft nein vandræði með magan. Ég fékk hins vegar aldeilis að kenna á því í gær þar sem að mér tókst ekki einu sinni að komast á lappir allan daginn, annað en til að skríða á klósettið. Þetta tók sem betur fer nokkuð fljótt af og í dag er það bara máttleysi sem að segir til sín.

Sit og bíð

2007-03-22T20:27:00.000+06:00

Eitt af því athyglisverðasta en líka erfiðasta við að vinna hérna í Bangladesh er að ég fæ að glíma við hluti sem að ég annars kæmi ekki nálægt. Núna er hins vegar eitt af þessum tilfellum þar sem þetta er meira erfitt en spennandi.

Þannig er mál með vexti að tveir úr hópnum mínum eru í Danmörk núna að vinna. Einn þeirra er hins vegar búin að vera lasin í heila viku núna og þar sem læknarnir vita ekkert hvað er að þá lögðu þeir hann inn á sjúkrahús í dag. Það er ekki gaman að vita af þessu þar sem að ég veit að þeim finnst Danmörk vera alveg jafn undarlegur staður og mér finnst Bangladess vera. Það er ekki gaman að vera veikur og hvað þá þegar að fjölskylda og vinir og allt sem maður þekkir er mjög langt í burtu. Mér finst líka það versta að tala við konu mansins og segja henni allt sem ég heyri frá Danmörk. Það er svo augljóst á rödd hennar að henni finnst ekki gott að vita að manni sínum veikum í Danmörku og það bætir heldur ekki úr skák að það er bara stundum hægt að hringja til Danmerkur en ekki alltaf. Ég hef verið að reyna að segja henni hversu frábærir læknar og sjúkrahús í Danmörk eru og að hún þurfi ekki að hafa neinar áhyggjur en það getur auðvitað verið erfitt fyrir hana að skilja það því hún hefur auðvitað ekki komið til Danmerkur. Nú sit ég sem sagt og vona að ég fái einhverjar góðar fréttir frá Danmörk seinna í kvöld.

Ferðasaga - Beijing

2007-03-20T12:14:00.000+06:00

Væntingarnar voru auðvitað háar fyrir ferðina til Kína við töldum okkur vera í nokkuð góðu máli þrátt fyrir að hafa gleymt miðanum með heimilisfanginu á hótelinu heima á sófaborðinu í Dhaka. Vindin tók þó snöglega úr seglunum þegar að við komumst að því á flugvellinum að það væri 4 hótel í Beijing með sama nafni og við höfðum auðvitað enga hugmynd um á hvad af þessum 4 hótelum við áttum að halda. Ekki bætti það heldur úr málunum að það er ekki hægt að segja að starfsfólkið í ferðamannaupplýsingunum á flugvellinum í Beijing hafi mikla enskukunnáttu. Þetta reddaðist þó á endanum þar sem að við fundum eina stúlku sem að gat skilið og tala smá ensku og afganginn var síðan hægt að koma til skila á hálfgerðu táknmáli. Við enduðum sem sagt á rétta hótelinu sem að var alveg hið fínasta hótel og ekkert mjög dýrt svo allir voru glaðir þegar þangað var komið.

Daginn eftir átti svo að halda á vit ævintýrana og skoða borgina. Þ.e.a.s. eftir að við höfðum fundið markað þar sem að við gætum náð okkur í hlý föt því það var kalt í Beijing. Þetta tók þó ekki langan tíma og eftir að hafa nælt okkur í úlpur, húfur og vetlinga var ekkert því til fyrirstöðu að halda í gönguferð um borgina. Beijing er mjög fín borg og það er hægt að sjá að það er verið að gera mikið til að hreynsa til fyrir Ólympíuleikana. Það er verið að byggja veggi utan um öll ekki svo fínu hverfin svo að það sé ekki hægt að sjá hin hrörlegu hús þegar að keyrt er framhjá og aðrar eins geðveikar ráðstafanir eru teknar. Eitthvað sem að ég held að aðeins kínverjum gæti dottið í hug að gera. Við sáum líka þær framkvæmdir sem eru í gangi í kringum Ólympíuleikvanginn og þar var allt á fullu. Leikvangurinn eða fuglahreiðrið eins og kínverjar kalla hann lítur út eins og fuglahreiður og sundlaugarhúsið var hins vegar nokkuð undarlegt á að lýta og var eins og það hefði einhverskonar plast húð sem að var blásin upp. Eftir þessa gönguferðina voru fótleggirnir þó orðnir nokkuð kaldir svo við fórum aftur á markað og fjárfestum í síðum ullarnærfötum sem að reyndust mjög vel það sem eftir var ferðarinnar.

Það er auðvitað ekki hægt að koma til Beijing og ekki fara að sjá og labba á Kínamúrnum. Það var því auðvitað gert enda liggur vegurinn ekki nema í klukkustunda fjarlægð frá borginni. Við fórum þetta hins vegar í svona skipulagðri skoðunarferð svo auðvitað tók ferðin 3 tíma þar sem að það þurfti að stoppa í alskonar verksmiðjum þar sem verið var að reyna að selja manni alls konar glyngur og dót. Þetta var hins vegar alveg þess virði þar sem að við komumst á múrinn og gátum labbað um þar og virt þetta ótrúlega mannvirki fyrir okkur. Það er eiginlega ekki hægt að lýsa þessu þar sem að múrinn er svo sem ekkert neitt rosalega hár eða mikilfenglegur. Það er hins vegar staðsetningin á toppi fjallahryggs og tinda og lengd og breidd múrsins sem að er alveg ótrúleg. Mér fannst líka gaman að vera þarna um vetrartíman þar sem að það var hvít snjóslikja yfir öllu og alveg ótrúlegt skygni. Það var síðan stoppað í téhúsi á leiðinni heim úr þessari ferð og það var reyndar fínt þar sem að þá fengum við smá heitt að drekka og smökkuðum mismunandi kínversk té.

Dagurinn var heldur ekki á enda þó að skoðunarferðin væri búin. Við höfðum nefnilega í ferðinni hitt par, maðurinn var frá Singapore og hún frá Shanghai, og þau voru svo vingjarnlega að bjóðast okkur með út að borða um kvöldið til að prófa ekta Peking önd. Auðvitað þáðum við það boð og við heldum á einn af frægu Peking önd veitingastöðunum. Það var þvílíkur lúxsus að hafa þau með okkur þar sem að þau pöntuðu hina ýmsu kínversku smá rétti með öndinni þó að við afþökkuðum reyndar réttinn sem að var með sporðdrekum. Það verður að segjast eins og er að kínverjar borða hina undarlegustu hluti. Þau sýndu okkur líka hvernig átti að borða þetta allt, auðvitað með pinnum. Reyndar var ekki komist hjá því að borða krabbann með höndunum og núna hef ég sem sagt lært að höndla heilan krabba og hvernig á að ná kjötinu innan úr skelinni á svona dýri. Öndin var mjög góð og reyndar allar maturinn og það var líka nóg af honum.

Eftir góðan nætursvefn var síðan haldið á hinn staðinn sem að mig hafði mikið hlakkað til að sjá, það er keisarahöllin eða forboðna borgin eins og hún er kölluð. Gönguferðin þangað tók hins vegar nokkurn tíma þar sem að hún lá um torg hins himneska friðar þar sem grafhýsi Maos er og aðrar mikilvægar kommúnistabyggingar liggja í nágrenninu svo auðvitað þurftum við að eins að virða þetta fyrir okkur. Á endanum komumst við þó inn í forboðnu borgina og þar gátum við virt fyrir okkur öll þessu mjög fallegu hús í kínverskum stíl sem að öll voru máluð og skreitt alveg ótrúlega flott. Það er heldur ekki skrítið að þetta svæði sem kallað borg þar sem að það var alveg ótrúlega mikið að byggingum, höllum og görðum innan borgarmúranna. Við náðum ekki að sjá nema kannski einn fjórða af öllum herlegheitunum á þeim tíma sem við vorum þarna enda alveg endalaust mikið hægt að sjá ekki bara af byggingum heldur líka af þeim munum sem að hafa tilheyrt keisarafjölskyldunni og núna eru til sýnis þarna. Ég var mjög ánægð með að hafa komið þarna og virt þetta allt fyrir mér og að sjá enn eitt merki hinar ótrúlegu menningarsögu sem kínverjar eiga.

Þetta er nú það merkilegasta sem að við aðhöfðumst í Beijing fyrir utan svo að fara aðeins meira á markað og kaupa aðeins meira af dóti. Eins og alltaf þegar að farið er í ferðalag um þennan hluta heimsins þá enda ég alltaf með tvisvar sinnum meiri farangur á leiðinni heim en á leiðinni út. Þetta þýðir hins vegar bara að það safnast upp alveg ótrúlega mikið af hlutum og dóti hérna í Dhaka. Það verður eitthvað ævintýri að koma þessu öllum heim á leið þegar að því kemur.

Jæja, þá held ég að þessi ferðasagan sé á enda. Ég sit veik heima eins og ég er búin að gera undanfarna tvo dage en núna er ég orðin það frísk að ég hef orku til að sita smá fyrir framan tölvuna og skrifa hérna. Núna er hins vegar komin tími fyrir mig að hvíla mig smá.

Ferðasaga - Hong Kong

2007-03-16T12:44:00.000+06:00

Þá er ég komin heim úr enn einu ferðalaginu. Að þessu sinni tóks mér að bæta Kína og Hong Kong á listan yfir heimsótt lönd. Það er þó varla hægt að bera það saman að heimsækja Hong Kong og Kína þar sem að í einni ferð er hægt að sjá megnið af Hong Kong en aðeins pínulítinn hluta af Kína. Mér er síðan reyndar hugsað til þess að Hong Kong er eins og er hluti af Kína svo það er alveg spurning hvernig ég á að flokka þetta allt saman. Það skiftir nú sammt ekki miklu máli þar sem að ég hef að minnsta kosti verið á báðum stöðunum núna. Þetta var hins vegar all underlegt ferðalag sem að ráðist var í. Áætlunin var þessi:

Dhaka til Bangkok
Bangkok til Hong Kong
Hong Kong til Beijing
Bejing til Bangkok
Bangkok til Dhaka.

Ég segi nú bara alveg eins og er að það er eins gott að maður hafi mann í því að redda öllum þessum flugmiðum fyrir mann.

Ég fékk eiginlega hálfgert áfall við komuna til Hong Kong þar sem að það var alveg ótrúlega hreint og lítið af fólki í miðbænum. Þetta er svo allt öðruvísi en hérna í Dhaka svo það var hreinlega bara hálf undarlegt að þurfa ekki að horfa upp, niður, hægri og vinstri allt á sama tíma til að tryggja að maður detti ekki ofan í klóakið, fá byggingarefni í hausinn, skrámist af Riksha hjólum eða sé keyrðu niður af bílum. Ég kunnu því ekkert allt of vel við miðbæinn í Hong Kong með öllum skíakljúfrunum og fínu bílunum. Það var ekkert nema fínir bílar á götunum og ég hef aldrei séð svo marga BMW, Bensa, Jagúar, Porshe, Ferrari og svo framvegis á einum degi.

Hong Kong náði aðeins að hækka í áliti hjá mér þegar að við tókum lestina af megin eyjunni og út á eina af nágrannaeyjunum. Hér var aðeins meira mannlíf í gangi og venjulegar búðir opnar og fólk á götunum sem að ekki allt var á hlaupum frá einni skrifstofunni til annarar.

Auðvitað er síðan heldur ekki hægt að kvarta yfir verðinu á öllu dótinu og græjunum í Hong Kong svo tölvu- og tækjamarkaðurinn sem að við fórum á vakti mikla lukku. Mér tóks meira að segja að næla mér í nýjan Ipod svo nú á ég 80 GB Ipod Video :-)

Núna er ferðalaginu líka lokið fyrir Ronny og Morten en þeir komu heim frá Bangkok í gær. Geðveik gott að fá Ronny heim þó að þetta hafi nú bara verið fimm dagar sem að við vorum aðskilin. Svo núna vinnum við í því að bæta upp fjarverjuna og eins og maður segir á góðri dönsku þá "hygger" við. Ronny og Morten tókst nú ekki að redda vísa fyrir Morten í Bangkok enda reyndur þeir heldur ekkert svo þeir munu halda í eitthvað ferðalag innan tveggja vikna þar sem að Morten verður þá að halda úr landi.

Jæja, nóg í bil þar sem að ég þar að fara að halda fund með dönunum í vinnunni núna svo kína-hluti ferðasögunnar kemur seinna

Ferðasagan kemur brátt

2007-03-14T09:19:00.000+06:00

Datt í hug að ég ætti að láta áhugasama vita að ég væri enn á lífi. Löng fjarvera mín hérna á blogginu er hægt að skíra með ferðalagi í síðust viku en þá var haldið í heimsókn til Hong Kong og Beijing. Það gafst ekki tími til að vara við þessari fjarveru minni þar sem að það var alveg geðveikt mikið að gera í vinnunni áður en að haldið var af stað. Því miður þá rættust draumar mínir ekki um allt vinnuálagið mundi á einhvern underlegan hátt hverfa á meðan að ég væri í burtu og það er því líka ástæðan fyrir því að ég skrifa bara stutt hérna og tilkynni að ferðasagan kemur seinna. Raunveruleikinn er víst sá að ég þarf að hafa smá frítíma til að geta skrifað ferðasöguna og það gefst ekki mikið af því eins og er þar sem að það eru tveir gestir frá Danmörk í heimsókn hjá okkur í vinnunni núna.

Bangla - nýtt lýsingarorð

2007-02-25T22:21:00.000+06:00

Ég legg það til að orðið bangla verði tekið upp í íslenskri tungu sem lýsingarorð. Það er alveg ótrúlega oft sem að ég þarf að grípa til þess að nota þetta orð því að það eru hreynlega ekki til nein orð sem að útskýra hvernig hlutirnir hérna í Bangladess ganga fyrir sig. Hvar annars staðar en hér dettur fólki til dæmis í huga að byggja sjö auka hæðir ofan á háhýsi sem að verið er að byggja. Það er heldur ekki nóg með það heldur veltir fólk því ekki mikið fyrir sér að það séu kannski góðar og gildar ástæður fyrir hæðatakmarkinu á húsinu þar sem að það stendur nokkuð nálægt flugvellinum og flugleiðinni. Annað dæmi um bangla er líka þegar að það tekur meira ein tvo klukkutíma að komast að á vegabréfaáritunarskrifstofunni og það er með því að svindla sér inn í röðina. Það er heldur ekki nóg bara að komast að því eftir að hafa svo beðið í klukkutíma í viðbót eftir að heyra nokkuð um hvað er í gangi þá er manni tjáð að þetta nenni þeir ekki að gera í dag svo maður verður að koma aftur á morgun. Manni gæti þá kannski dottið í hug að það væri vonarglæta um að maður fái þá einhvern tíma daginn eftir en nei nei sko aldeilis ekki. Þetta þýðir bara að það býður enn einn dagur með endalausum röðum eða réttara sagt troðningi og ringulreið. Þrátt fyrir þetta allt þá verður ég nú samt líka að taka það fram að bangla er oftast notað í góðlátu gríni yfir alla þá undarlegu hluti sem hægt er að upplifa hérna.

Það var verslunardagur hjá öllu heimilisfólkinu í gær. Við fórum og tvo markaði og löbbuðum um í marga tíma og skoðuðum endalaust af fötum. Þetta gekk reyndar mjög hratt fyrir sig á seinni markaðnum þar sem að við réðum okkur stelpu til að aðstoða okkur straxs við komuna. Ég mátti hafa mig alla við að halda í við stelpuna þegar að hún dróg mig frá einum básnum til þess næsta. Það var hins vegar alveg á hreinu að það var algjörlega nauðsinlegt að hafa stúlkuna með þar sem að ég hefði annars villst inn í þessum markaði og aldrei fundið nokkurn skapaðan hlut og hvað þá útganginn. Við enduðum auðvitað með ruslapok nánast fullan af fötum og herlegheitin kostuðu um 10 þús. ISK.

Ég ætlaði nú aðallega að skrifa hérna til að láta vita af mér þar sem að það er enn og aftur algjörlega ómögulegt að ná nokkru símasambandi við Ísland. Ég er búin að vera að reyna bæði í gær og í dag og það heyrast alltaf bara einhver undarleg hljóð úr símanum.

Tennis

2007-02-21T13:48:00.000+06:00

Markmið mitt fyrir næsta tennistíma er að reyna slá engann bolta upp yfir 10m háu girðinguna. Það hefur komið í ljós í síðustu tveim tennistímum að ég er ekki alveg með tennistaktana á hreinu. Þjálfararnir í Norðurlandaklúbbnum eru að reyna að berja eitthvað að badminton töktunum úr mér en það virðist eitthvað ætla að ganga erfiðlega. Það er víst eitthvað með að maður megi ekki hreyfa úlliðinn í tennis. Þessi skortur á hæfileikum til tennisspils hefur þó ekki dregið úr móðnum svo ég er búin að panta tíma í næstu viku. Þetta þýðir hins vegar líka að ég er farinn að hreifa smá á mér rassinn. Kannski ekki neitt rosalegt að hafa farið í tvo tennistíma en þetta er auðvitað byrjunun. Það dregur þó aðeins úr hreifingunni sem ég fæ út úr þessu að ég er svona léleg til að spila. Mér tekst ekki að spila boltanum nema einu sinni eða tvisvar yfir netið áður en að ég skít honum yfir girðinguna.

Af ferðalögum er hægt að segja það að núna er verið að reyna að skipuleggja ferð til Kína. Áætlunin er líklega að reyna að fljúga í gegnum Hong Kong, stoppa þar í nokkra daga, halda síðan í Beijing og síðan verð ég víst að koma mér aftur í vinnuna á meðan að Ronny og Mortan halda ferðalaginu áfram. Drengirnir ætla líklega að stoppa aðeins í Bangkok á leiðinni aftur til Bangla-lands. Ástæðan fyrir því er nú reyndar að Morten fékk ekki vísa hérna í Bangldess svo núna verður hann að koma sér út úr landinu innan 14 daga og fá vísa í einhverju öðru landi áður en að hann getur komið aftur. Það segir kannski allra mest um ástandið hérna í Bangladess eins og er að það var ekki neinn möguleiki á því að múta nokkrum manni til að redda þessu vísa fyrir Morten. Það eru svo margar herferðir gegn spillingu í gangi hérna eins og er undir bráðabirgðastjórninni og neyðarástandsreglunum. Það er endalaust verið að handtaka fólk hérna og meira að segja fólk sem er frægt og ríkt hefur verið handtekið. Þetta er eitthvað sem alrei áður hefur átt sér stað í þessu landi og þess vegna eru allir skít hræddir eins og er við að beygja eina einustu reglu. Þetta er auðvitað mjög gott fyrir land sem að er þekkt fyrir að vera eitt af spiltustu samfélögunum í heimi.

Ég er öfundsjúk

2007-02-12T20:54:00.000+06:00

Mér fannst bara vissara að láta ykkur vita að ég er alveg geðveikt öfundsjúk út í alla þá sem að komast í bollukaffið hjá Möggu systur á fimmtudaginn.

Ég fékk tölvupóst frá henni þar sem að mér var boðið að koma í bollukaffi en þar sem að ég sé mér ekki fært að mæta og ég tel líka litlar líkur á því að ég fái nokkrar bollur í ár þá verðu ég að viðurkenna að þetta boð olli nánast þunglyndi hjá mér. Það var samt gaman að fá boðið til að geta fylgst aðeins með hvað er í gangi hjá fjölskyldunni á klakanum og því svalaði forvitninni.

Ég held að ég grípi til þess ráðs að reyna að spirna við þunglyndinu með því að athuga hvor að ég geti ekki bakað einhverjar bollur um helgina og síðan étið á mig gat.

Ef einhverjum langar að segja inn uppskrift að vatnsdeigsbollum hérna er það vel þegið þar sem að uppskriftabækurnar mínar liggja allar heima í Kaupmannahöfn.

Samskiptaörðugleikar

2007-02-12T20:51:00.001+06:00

Það er búið að vera hálfgert neiðarástand hjá mér að undanförnu bæði heimafyrir og í vinnunni. Þetta er af því að internetið er búið að vera í hálfgerðu lamasessi í marga daga og það sama er nánast hægt að segja um farsímakerfið. Mér fannst því vissara að blogga smá til að róa taugar mömmu.

Þetta ástand hefur auðvitað gert að það er búið að vera algjörlega ómögulegt að reyna að spila eitthvað á netinu. Ég hef því haft nægan tíma til að horfa á vídeó og lesa undanfarna daga. Mér tókst því loksins að klára að lesa Hobbitan og síðan er ég komin langleiðina með bókina Vegurinn til Mekka. Mjög mismunandi bækur en báðar mjög skemmtilegar. Mér finnst Vegurinn til Mekka þó skilja meira eftir enda er það ferðasaga manns um miðausturlönd. Þetta er mjög góð bók þó að hún sé orðin nokkuð gömul núna og sagan sem er sögð í bókinn er enn eldir. Þetta finnst mér reyndar vera eitt af því sem að gerir bókina enn athyglisverðari því það er gaman að lesa lýsingar ferðalangsins á því hversu miklar breitingar hafa átt sér stað í þessum hluta heimsins, eins og svo sem öðrum, á síðastliðinni öld. Það er líka held ég ekki annað en hægt að vera að minnsta kosti forvitinn um sögu manns sem byrjar kynni sín af mið-austurlöndum sem evrópskur gyðungur í Ísrael og endar sem múslimi og sendiherra Pakistan hjá Sameinuðu þjóðunum.

Moskító plága

2007-02-07T23:05:00.000+06:00

Það er búið að vera svo geðveikt mikið af moskító flugum hjá okkur að undanförnu að við vorum alveg að verða vitlaus. Ég vaknaði stundum oft á nótt þegar að mér var farið að klæja allt of mikið undan bitnum. Það var búið að reyna að úða eitri yfir allt svefnuherbergið nánast oft á dag til að reyna að halda þessari plágu úti en ekkert gert. Við fundum hins vegar góða lausn á þessu á endanum og settum upp flugnanet yfir allt rúmið og núna sef ég sem sagt í hálfgerðri himnasæng eins og hverri prinsessu sæmir.

Það er líka búið að kaupa tennisspaða á heimilinu núna. Við gerðumst meðlimir af norðurlandaklúbbnum núna í vikunni og þá er hægt að fara að spila tennis. Auðvitað varð að byrja á því að kaupa spaðana og nú þegar þeir eru komnir í hús er hægt að fara að stunda klúbbinn og tennisvöllinn. Það getur kannski verið að hið ótrúlega gerist og ég farið að hreifa mig eitthvað aðeins þó að ég sé ekki alveg viss um að ég nenni að spila mikið tennis eftir vinnu á kvöldinn svo þetta verður kannski mest helgarsport hjá mér.

Einungis í dag

2007-02-04T18:16:00.000+06:00

Þetta hefði örugglega verðir yfirskriftin á auglýsinguinni frá dýragarðinum í Dhaka ef að þeir hefðu vitað að þrjár hvítar manneskjur komu í heimsókn síðastliðin föstudag. Það var að minnsta kosti á hreynu að við vöktum jafn mikla athygli eins og flest dýrin í garðinum. Það brást ekki að ef að við nálguðumst eitt búrið þá fluttist athygli fólks frá dýrinum og til okkar. Það var meira að segja stundum að við vorum stoppuð til að fólk gæti stilt sér upp með okkur og tekið myndir og það voru líka aðrir sem reynu að gera þetta á ekki eins augljósan hátt og fengu vinina því til að stilla sér upp við hliðina á okkur og tók svo mynd af öllum flokknum. Það er kannski hægt að sjá alla þá athygli sem við fengum best á myndinni hérna þar sem hausinn á Ronny sést upp úr hópi 20-30 banglafólks.

Þetta var hins vegar mjög skemmtilega heimsókn í dýragarðinn og það kom mér reyndar dálítið á óvart að aðbúnaður dýranna var alveg allt í lagi. Ég hélt einhvern veginn að þetta myndi vera frekar óhuggulegt að sjá en mér fannst þetta ekki vera mikið verra en í mörgum dýragörum sem að ég hef verið í. Reyndar verður það að segjast að kattadýrin sem að voru mjög mörg höfðu ekki eins mikið pláss eins og maður hefði viljað en það þýddi hins vegar að maður sá þau mjög vel. Það var líka hægt að komast mjög nálægt ljónunum, týgrisdýrunum og öllum hinum kattardýrunum og ef maður var svo vitlaust þá gat maður alveg stungið puttanum inn í búrið hjá þeim. Það var líka frekar óhuggulegt að heyra rumið í ljónynjunni með ungan þegar hún var ekki meira en einn til tvo metra í burtu. Það var að minnsta kosti alveg hægt að skynja það að þetta eru hættuleg dýr og ekki eitthvað sem að ég mundi vilja mæta úti á götu eða annars staðar.

Við enduðum síðan á því að fara í Nordic Club og fá okkur að borða þar sem að Morten sem að er í heimsókn hjá okkur vildi gjarnan fá mat sem að minnti aðeins á danmörkina.

Nýtt útlit

2007-02-01T16:51:00.000+06:00

Ekki á mér heldur á blogginu eins og kannski einhverjir glöggir menn eða konur hafa kannski tekið eftir. Mér datt í hug að það væri kannski kominn tími til að gera heiðarlega tilraun til at lífga aðeins upp á bloggið mitt. Ekki hægt að segja að þetta séu stórar tæknilegar nýjungar sem að hafa verið kynntar til sögunnar þar sem að ég fór hreinlega bara að nota nýju útgáfuna af síðunni sem ég nota til að blogga. Ég er ekki enn komin neitt lengra með “Ruby on Rails” verkefnið sem að ég byrjaði á rétt áður en ég “skrapp” til Danmerkur í 1½ mánuð. Þetta þýðir sem sagt að ég á í rauninni engan heiður að þessu nýja útliti heldur er þetta allt að þakka einhverju kláru fólki hjá Google.

Ég get tekið heiðurinn af litavalinu og því hægt að ræða hversu gott það er og einnig lág fólkið hjá Google ekki inni með mynd af mér :)

Að skipuleggja sumarfrí

2007-01-24T14:50:00.000+06:00

Ég hef örugglega marg oft minnst á þetta hérna en mér finnst hreynlega skemmtilegast að hafa það á hreinu hvenær næsta ferðalag hefst eftir að einu er lokið. Það er líka ennþá skemmtilegra að spá í þessa hluti þegar að ég á enn alveg helling af sumarfrí eftir sem að ég þarf að skipuleggja hvernig ég get troðið inn fyrir fyrsta maí.

Það eru sem sagt nokkur ferðalög á dagskránni á næstunni. Eitt af því er að reyna að ferðast aðeins um Bangladess þar sem að ég verð að viðurkenna að ég hef ekki farið mikið út fyrir Dhaka síðan að ég flutti hingað. Ég hef hugmyndir um að fara að koma mér í frumskóginn og athuga hvort að ég geti ekki séð tígrisdýr. Mér hefur þó verið tjáð að það séu ekkert mjög miklar líkur á því að maður sjái tígrisdýr og ein af ástæðunum er kannski að þeir sem að sjá tígrisdýr lifa víst ekki alltaf til að segja frá því. Það er hins vegar alltaf hægt að lifa í voninni um að ég verði svo heppinn að sjá tígrísdýr frá þilfari bátsins. Þetta verður sem sagt líklega bátsferð um svæði hérna í Bangladess sem heitir Sundarban. Þetta á víst að vera einn af aðal ferðamannastöðunum í landinu enda ekki skrítið þar sem að þarna státa þeir af stærsta “mangrove” skógi í heimi þar sem að hægt er að upplifa krókudíla, höfrunga og síðan tígrísdýr auk margs fleira auðvitað.

Janni, ein vinkona úr vinnunni, er síðan að koma í heimsókn í apríl og ætlar að eiða páskunum og aðeins meira hérna hjá okkur í Dhaka. Hugmyndin er þá líka að skella sér í einhverja reisu með Janni. Þetta verður líklega borgarferð til einhverjar höfuðborgarinnar hérna í nágrenninu. Við erum ekki enn búnar að ákveða hvað það verður en margt kemur til greina eins og KL (Kuala Lumpur), Hong Kong, Singapoor, Tokyo, Manila, Taipei og svo framvegis.

Ég á því eiginlega bara eftir að finna út úr því hvað ég geri við einnar viku sumarfrí. Það væri kannski ráð að reyna að ferðast eitthvað meira um Bangladesh en það verður að koma í ljós. Ég á alveg örugglega eftir að finna eitthvað skemmtilegt að gera. Ef að svo fer að ég nenni ekki í fleiri ferðalög í bili þá er alltaf hægt að eiða viku heima og spila EQII  (þó að Magga mundi þá halda að ég væri orðin geðveik ef ég gerði það á meðan að Alli mundi skilja þetta fullkomnlega)

Svo vildi ég bara að lokum óska mömmu og pabba góðs genis með flutninginn. Já, þau eru að fara að flytja í nýja húsið um helgi. Ég mundi auðvitað bjóða fram aðstoð mína ef ég væri á landinu þar sem svo heppilega hittist ekki á þá verð ég bara að styðja ykkur í anda. Ég get síðan látið mér hlakka til að koma og gista í nýju híbýlunum þegar ég kem í heimsókn í sumar.

Dagleg fréttaþjónusta

2007-01-16T21:14:00.000+06:00

Ég held að mömmu hafi aldrei haft jafn litlar áhyggjur af mér frá því að ég flytti til Bangladess. Ég fékk nefnilega Alla til að spila þann tölvuleik sem að ég spila á netinu og núna getur Alli alltaf séð þegar að ég er að spila eða hversu langt er síðan að ég spilaði síðast.

Annars er ástandið hérna í Bangla-lanid allt að batna og engar óeirðir, mótmæli eða almenn verkföll hafa átt sér stað síðastliðna daga. Það er líka útlit til að ástandið haldist nokkuð gott næstu vikurnar og jafnvel að þessar blessuðu kosningar eigi einhverntíma eftir að geta átt sér stað án allt of mikilla vankvæða.

Útgöngubann eða ekki útgöngubann

2007-01-13T22:05:00.000+06:00

Það er alveg nóg að gera að fylgjast með fréttunum hérna bara til þess að vita svona rétt hvað er að gerast í Bangladess ákurat núna. Það var sem sagt sett á útgöngubann í næturtímunum en það entist þó ekki lengi á næsta dag var því aflétt. Þetta fékk mig hins vegar aðeins til at velta því fyrir mér hvernig upplýsingar um svona hluti er dreift. Ég sá þetta fyrst inn á danskri fréttasíðu og ég get ímyndað mér að flestir hérna í Bangladess hafi séð þetta í fréttu en hvað með það fólk sem að á ekki sjónvarp eða útvarp og hvað þá tölvu. Er bara hægt að handtaka þetta fólk á staðnum fyrir að hafa ekki hlýtt úgöngubanni eða ætli þetta sé gert svoleiðis að fyrstu nóttina eða svo þá fær fólk bara aðvaranir.

Þetta fær mig síðan auðvita til að hugsa alment up ástandið hérna í landinu. Það eru planaðar kosningar 22. janúar en eins og málin standa núna þá trúir enginn öðru en að kosningarnar verði algjör sirkus þar sem núverandi stjórn fer með sigur af hólmi. Stjórnarandstaðdan á því aldrei eftir að viðurkenna þessar kostningar, nema auðvitað ef að þeir vinna. Þetta þýðir auðvitað að 22. júnar á ekki eftir að vera neinn töfradagur þar sem öll þessi pólitísku vandamál leisast. Þessi dagur á bara eftir að marka tímamótin í sambandi við um hvað deilan snýst. Það er því ósköp erfitt að segja til um hvað á eftir að gerast hérna næstu vikurnar og sumir spá því enn að herinn eigi eftir að taka völdin á einhverjum tímapunkti í nánustu framtíð.

Nýi besti vinur minn

2007-01-11T09:12:00.000+06:00

Jibbbíííí... bílstjórinn fær greinilega launin sín þennan mánuðinn þar sem að hann er búin að finna rafmagnshitara fyrir mig. Ég prófaði græjuna í gær og hún virkaði svona líka vel og gat ég sofið án þess að þurfa að vera klædd í kuldagalla. Ég er hins vegar mikið að velta því fyir mér hvort að ég eigi að færa skrifborðið mitt, tölvuna og sjónvarpið inn í svefnuherbergið þar sem að ég er bara með einn hitara svo það er einungis hægt að hita eitt herbergi í einu. Ég held að ég eigi eftir að sjá hvernig gengur hjá mér um helgina með þetta og þá hef ég líka tíma til að endurskipuleggja íbúðina ef þess gerist þörf.

Ég verð líka að segja að ég hef aldrei upplifað eins mikið Jetlag (veit hreinlega ekki hvað þetta heitir á íslensku) eins og núna. Ég er búin að vera við að sofna ofan á lyklaborðið hvert einasta kvöld eftir að ég kom til Dhaka svona um kl. 21 – 22. Þetta þýðir auðvita að ég vakna klukkan 3 – 4 um nóttina þar sem að ég get síðan legið í bælinu og notið þess að hlusta á morgunbænina. Ég gefst svo upp á því að reyna að sofa meira eftir að hafa velt mér í bælinu í einhverja tíma svo ég hef mjög góðan tíma núna á morgnanna áður en að ég þarf að mæta í vinnunna kl. 9. Ég held nú svo sem að þetta sé að lagast smátt og smátt þar sem að ég náði að vera aðeins lengur vakandi í gærkvöldi og síðan vaknaði ég ekki fyrr en kl. 5 í morgun.

Kuldahrollur

2007-01-09T22:14:00.000+06:00

Ég sit fyrir framan tölvuna heima í tveimur buxum, tveimur pörum af sokkum, tveim peysum, dúnvesti, með sjal vafið um höfðið (er ekki með neina húfu hérna í Dhaka) og síðan en ekki síst með sængina vafða utan um mig svo bara hendurnar kíkja út þar sem annars gæti ég ekki skrifað mikið. Það er sem sagt skít kallt hérna í Dhaka eins og er og þar sem að hús hérna eru auðvitað alls ekkert einangruð og hvað þá að það sé hiti í þeim þá er jafn kalt inni og úti, þ.e.a.s. um það bil 15 gráður og 70% rakastig. Ég er búin að reyna að kinda eins og hægt er með öllu sem mér dettur í hug svo núna er kveikt á hverju einasta rafmagnstæki í íbúðinni og að minnsta kosti 40 sprittkerti loga á skrifborðinu mínu. Þetta hjálpar sem sagt ekki sérlega mikið svo ég held að ráð sé að senda bílstjóran á stúfana á morgun til að vinna fyrir laununum sínum… það hlýtur að vera hægt að nálgast rafmagnshitara hérna í borginni þrátt fyrir endalaus verkföll, mótmælaaðgerðir og hergæslu.

Þrátt fyrir grílukertinu á nefinu á mér þá er samt dálítið gaman að sjá hvernig fólk hérna höndlar þetta ástand. Allir á skrifstofunni sitja í ullarpeysum og með trefil vafinn um hausinn. Fólk á götum úti gengur líka um með allskonar sjöl og trefla vafna um sig enda er fólk ekki að fjárfesta í vetrarfatnaði fyrir 1 til 2 mánuði. Það undarlegasta finns mér samt að sjá að flestir ganga um í sandölum og berfættir þrátt fyrir kuldan. Ég hef auðvitað verið að ausa af viskubrunni mínum yfir þetta fólk og sagt því að maður verði að vera í hlýjum sokkum í svona veðri. Svo sem ekki séð að það séu margir sem að hlusta á mig en ég reyni að minnsta kosti mitt besta.

Mætt á svæðið

2007-01-09T18:02:00.000+06:00

Ætla að byrja á því mikilvæga og láta alla vita að ég er komin heil á höldnu heim til mín í Dhaka. Ég hafði reyndar vit á því að hringja heim í gær til að láta mömmu vita um mig þar sem að ég fékk yfir jólin ýmsar lýsingar á því hræðslukassti sem að mamma tók einhvertíman síðatliðið sumar vegna mín. Ég vil auðvitað ekki valda svona áhyggjum aftur svo ég þarf að vera dugleg að blogga á næstunni því mamma á eftir að hafa meiri áhyggjur af mér en venjulega þangað til Ronny kemur til Bangladess og fer að passa mig fyrir hana.

Ætla að nota tækifærið á líka til að óska Hlyn til hamingju með afmælið í gær.

Jólagjafainnkaup

2006-12-08T12:57:00.000+06:00

Jæja, þá er víst að fara að koma tíma á það að redda jólagjöfum og nokkrum afmælisgjöfum líka. Ég var auðvitað búin að ákveða og skipuleggja algjörlega hvað átti að gerast með jólagjafir þar sem að ég ætlaði að kaupa þetta allt í Bangladess. Sú áætlun fór hins vegar algjörlega út um þúfur þar sem að ég allt í einu var kölluð til Danmerkur og hafði engan tíma til að ná að versla áður en að ég lagði í leiðangurinn. Ég þarf þess vegna núna um helgina að skella mér í jólagjafaverslunar örtröðina í einhverri verslunarmiðstöðinni hérna í Köben svo ég geti lokið þessum innkaupum af. Þetta á nú örugglega líka eftir að vera allt í lagi þar sem að það er þónokkuð mikið meiri jólastemming yfir versluninni hérna í Danmörkinni en í Bangla-landi. Ég fór aðeins niður í bæ á miðvikudagskvölið og gat þó séð smá af jólaskrautinu og öllu því sem prýðir miðbæinn. Það var reyndar fótboltaleikur hérna í Köben það kvöldið svo bærinn var fullur af skoskum fótboltabullum sem ultu um göturnar á leið á völlinn, ekki mjög mikil jólastemming yfir því. Ég er hins vegar að fara út á lífið í bænum í kvöld svo þá get ég vonandi kíkt aðeins meira á jólaskraut og ljós.

Annars er bara farið að styttast í Íslandsferð og mig farið að hlakka dálítið til. Það verður geðveikt gott að komast heim og hitta fjölskylduna og vinina og næla sér í dálítið af góðu íslensku nammi og mat :)

Í Danmörkinni

2006-11-25T15:29:00.000+06:00

Datt í hug að það væri kannski betst að segja fólki að ég er sem sagt í Köben eins og er og verð hér að minnsta kosti út vikuna. Það hefur enginn tími verið í vikunni til að skrifa um hvað hefur verið í gangi enda var það ekki á hreinu að ég færi til Danmerkur fyrr en seinnipartinn á fimtudag og ég hélt af stað fra Dhaka um hádegi á föstudag.

Ætla að reyna að rissa upp hérna hvernig þetta gekk fyrir sig:
Fimtudagur fyrir rúmri viku: tala við einn úr vinnunni sem er að vinna hérna í Danmörku og hann var alveg að drukna í verkefnum og vildi fá mig til Danmerkur til að hjálpa. Hann ætlar að láta mig vita á föstudaginn fyrir rúmri viku hvort ég eigi að gera ráðstafanir fyrir ferð til Danmerkur.
Föstudagur fyrir rúmri viku: Heyri ekkert frá vinnufélaganum og veit því ekki neitt um hvort ég á að fara að kaupa flugmiða eða ekki.
Sunnudagur: Fæ póst fra vinnufélaganum þar sem að hann segir mér að ég eigi að redda flugi til Danmerkur til að koma og hjálpa honum í eina viku í vinnunni. Eiði restinni af deginum í að reyna að útskýra fyrir Iqbal, sem kaupir flugmiða fyrir mig, að hann eigi að flyta jólamiðan hans Ronny svo við gætum ferðast sama dag og að mig vantaði auka miða, þ.e.a.s. að hann ætti ekki að breyta jólamiðanum mínum heldur redda mér einum miða í viðbót.
Mánudagur: Reyni að skipuleggja og leggja áætlanir fyrir þá 9 sem að eru í hópnum mínum. Þar að gera skipulag fyrir þá allt fram yfir jólafrí því kannski þar ég að vinna í Danmökru í meira en viku og þá er ekki tími fyrir mig að komast aftur til Dhaka áður en jólafríið byrjar.
Þriðjudagur: Lea, vinkona mín úr skólanum sem vinnur nú hjá Groupcare, kemur í heimsókn til Dhaka. Ég tek auðvitað á móti henni og um kvöldið kemur hún í heimsókn og fær ekta Bangladesískan mat og við spilum smá billjard.
Miðvikudagur: ófremdarástand kemur upp. Ég fer aðeins að athuga með danskar skattareglur þar sem fyrirspurn mín til Groupcare endurskoðandans hefur ekki verið svarað. Ég kemst að því að samkvæmt þessum skattareglum þá þarf ég að fara að borga danskan skatt ef ég fer til Danmerkur og vinn í bara nokkra daga. Alveg típiskt að skatturinn sé að valda vandræðum. Hringi í óðagoti til Danmerkur og segi þeim í vinnunni að þeir þurfti að fá endurskoðandan til að svara mér svo að þetta sé á hreynu. Allir býða spentir eftir svar frá endurskoðandanum og ég held áfram að hringja á klukkutíma fersti í ferðaskipuleggjandan sem enn ekki er búin að ganga frá flugmiðunum fyrir mig og Ronny. Seinnipartinn hringir svo Robin, einn úr hópnum mínum sem að hafði misst bróðir sinn fyrr í vikunni. Hann spyr hvort að ég geti ekki komið í heimsókn til hans, og þar með fjölskyldu hans, þar sem sonur bróðursins sem lést hafi heyrt um mig og vildi ólmur hitta mig. Ég gat auðvitað ekki sagt nei og fór því strax eftir vinnu í heimsókn. Á meðan heimsókninni stendur hringir Ali, yfirmaðurinn í Dhaka, og spyr hvor ég geti ekki eftir heimsóknina komið aftur á skrifstofuna og tekið hann og Leu í smá skoðunarferð. Eftir að Ali hringir aftur þar sem hann er farin að undrast um mig held ég frá Robin og í stutta skoðunarferð um borgina.
Fimmtudagur: Enn hefur ekkert heyrst frá endurskoðandanum og ég byrja geng því út frá því í vinnunni að ég muni halda til Danmerkur og held fundi með öllum sem að þurfa að fá einhverjar upplýsingar og verkefni frá mér áður en ég held af stað. Um eftirmiðdaginn heyrist frá endurskoðandanum að það sé hægt að redda þessu með skattin svo ég get sem sagt þá endanlega sagt öllum í vinnunni hvernig málin standa. Allur undurbúningurinn því ekki til einskins. Ég hringi nú, aðsins pirruð, í ferðaskipuleggjandan og segi honum að nú sé ekki hægt fyrir hann að tefja þetta lengur þar sem að mig vantar miðan sem að ég þarf að notu á morgun til að komast til Danmerkur. Hann lofar að koma með miðana heim um kvöldið og ég verð auðvitað að treysta því. Eftir að ég loksins kemst heim úr vinnunni þá er auðvitað ekki seinna vænna en að fara að pakka en þar sem það er ekki víst að ég komist aftur til Bangladesh fyrir jólafrí þá þurfti ég líka að keyra um bæinn og versla smá.
Föstudagur (í gær): Sem betur fer allt klappað og klárt og ekkert eftir nema að vera skutlað á flugvöllinn og skrá sig í flug til að komast áleiðis til Danmerkur.
Laugardagur: Komst sem sagt á endanum til Danmerkur og sit núna fyrir framan tölvuna og reyni að halda mér vakandi enda best að reyna að jafna sig á þessari ferðaþreytu strax og snú sólahringnum við.

Vinnan tekur svo við á mánudaginn og vonandi veit ég að minnsta kosti um miðja vikuna hvort að ég mun halda aftur til Bangladess á næstu helgi eða ei.

Einn drepst er lögreglubíll plægir í gegnum mótmælendur (One killed as speeding police van plouges through rally)

2006-11-14T17:18:00.000+06:00

Þetta er fyrirsögnin í einu dagblaðinu í dag og lýsir ástandinu í landinu eins og er bara nokkuð vel. Það er þónokkuð mikil upplausn hérna eins og er að það væri hægt að veðja um það í vinnunni hversu margir af starfsmönnunum komast til vinnu hvern dag. Það er að minnsta kosti á hreinu að á hverjum degi er einhver sem að hreinlega bara ekki kemst leiðar sinnar þar sem að einhverjir mótmælendur hafa stoppað alla umferð í þessu eða hinu hverfinu. Sem betur fer gerist það hins vegar ekki í hverfinu þar sem ég bý þar sem að allir eru með það á hreinu að allir útlendingarnir og ríka fólkið á að vera látið í friði.

Ég er auðvitað mjög sátt við þetta og kvart ekki, að minnsta kosti ekki mikið. Þetta er auðvita allt gott og blessað en fólkið gleymir því hins vegar að ef að nauðsynjavörur ekki ná til borgarinnar þá fer nú ástandið að vera ansi bágborið, líka fyrir útlendingana og ríka fólkið. Það er sem sagt strax eftir tveggja daga mótmælaaðgerðir farið að bera á vöruskorti í Dhaka. Mótmælaaðgerðir þessar fela nefnilega meðal annars í sér að allar hafnir og stærri flutningsleiðir eru lokaðar og það er að minnsta kosti alveg á hreinu að engar innfluttar vörur eiga eftir að berast til borgarinnar á næstu dögum. Heppin er ég að ég á heilan pakka af kornflexi í eldhússkápnum og túrtappa fyrir næstu mánuðina.

Já, þetta með túrtappana. Mér hefði aldrei dottið í hug að það gæti verið eitthvað vandamál að nálgast túrtappa en þetta er greinilega ekkert sem er á hverju strái hérna í Dhaka. Í fyrsta lagi er hægt að fá túrtappa í nákvæmlega tveimur búðum í ríkramanna/útlendinga hverfinu og það er líka hægt að fá nákvæmlega eina tegund (auðvitað sömu tegundina í báðum búðum :) Það er ekkert hérna með litla, meðal og stóra tappa, always eða lotus eða hvað þetta nú allt heitir. Gerir innkaupin svo sem þeim mun auðveldari og líklega á ég bara að ver sæl yfir því að geta yfir höfðu nálgast túrtappa í þessu landi. Málið er hins vegar ekki alltaf hægt að fá túrtappana, það virðist vera sem að þetta sé næstum því sérpantað og einungis keypt inn þegar byrgðirnar klárast og nýr viðskiptavinur fer að spyrjast fyrir um þetta. Það er þó einungis unnin hálfur sigur eftir að túrtapparnir eru pantaðir því það er aldrei að vita hveru langan tíma tekur áður en að þeir koma í búðina. Þjónustustúlkan mín hefur hins vegar stjórn á þessu og hún kaupir allan lagerinn af túrtöppum þegar hægt er að ná í þessa lúxusvöru sem að túrtappar jú eru.

Jólafrí

2006-11-09T13:22:00.000+06:00

Var rétt í þessu að kaupa flugmiða til Íslands svo að ég geti haldið jól með fjölskyldunni. Eftir miklar umræður við "stjóran" í vinnunni er það sem sagt komið á hreint að ég kem til Íslands 21. desember og held af landi brott aftur 4. janúar.

Ég vonast til að geta hitt fjölskyldu og vini á þessum tíma þó að þetta sé aðeins styttra jólafrí en ég hafði vonast til. Ég verð bara að taka mig saman og nýta tíman sem ég hef betur og njóta þess en meira en vanalega að vera heima.

Herstjórn

2006-11-02T10:28:00.000+06:00

Eftir svo fyrirsögn er víst best að ég byrja á því að bjarga geðheilsu fjölskyldu minnar er með því að taka fram ég hef það gott og hef ekki orðið mikið vör við það undarlega ástand sem að ríkir hérna í landinu eins og er.

Eins og kannski einhver ykkar hafa orðið vör við í fréttum þá var ástandið hérna í Bangladess ekki svo gott um síðust helgi. Mótmælaaðgerðir út um allt land, átök milli lögreglu og stjórnarandstöðunnar og fleira í þessum dúr. Ég varð nú ekki mikið vör við þetta enda hélt ég mig að mestu heima við í öryggi vaktaði húsins og hverfisins.

Þetta virtist síðan á einhvern underlegan hátt að mestu ganga niður síðastliðin mánudag og þá tók tímabundin stjórn við taumunum. Deilan hefur einmitt snúist um það hver eigi að stýra og sitja í þessari tímabundnu “hlutlausu” stjórn sem á að sjá um að kosningarnar sem að eiga að fara fram í janúar verði sangjarnar og að ekkert svindl verði í gangi. Ég helt auðvitað í sakleysi mínu að ríkisstjórnin og stjórnarandstaan hafi náð samkomulagi um þessa stjórn. Ég fékk hins vegar að frétta það þegar að ég kom í vinnunna að það hafi alls ekki verið raunin. Þetta gekk víst þannig fyrir sig að þegar að orðrómur fór að berast um að herinn væri að fara að hugsa sér til hreyfings þar sem að landið var í uppnámi hvort sem var taldi stjórnarandstaðan það nú best að draga í land. Þeir töldu það sem sagt að minnsta kosti betri kost gefa hinni ekki svo hlutlausu “hlutlausu” stjórn möguleika og hafa kosningar í sjónmáli innan ekki alls of lengi í staðin fyrir að þurfa að lifa með herstjórn í marga mánuði ef ekki nokkur ár. Við hérna í Bangladess sluppum sem sagt með skrekkin í þetta skiptið. Það er hins vegar aldrei að vita hvernær að heilladísirnar snúa baki við okkur. Einn í vinnunni taldi að minnsta kosti 50% líkurnar á því að herstjórn kæmi til valda hér í landinu fyrir lok ársins.

Svona á endanum er líka hægt að geta þess að ég er svo heppin að fá að vera í lista danska sendiráðsins yfir fólk sem að þeir bera ábyrgð á hérna í landinu. Það er ágætt að vita af því að ef að dönunum finnst ástæða til að flýja landið þá taka þeir mig líklega með. Maður verður víst að treysta á frændurnar þar sem íslenska utanríkisþjónustan veit varla hvað Bangladess er hvað þá hvar það er í heiminum eða hvernig ástandið er hérna.

Nepal, hluti III

2006-10-29T17:58:00.000+06:00

Það var líka mjög gaman að njóta siðmenningarinnar í Pokhara sem er á mjög háu stigi samanborið við Dhaka. Þetta er svo sem líka ferðamannastaður svo fólk þarna er vant fólki af öllum stærðum, litum og gerðum. Það var þess vegna ekki endalaust starað á mann á göngu um göturnar, hægt var að stoppa og kíkja í búðarglugga án þessa að valda umferðaröngþveiti og það var ekki halarófa af krökkum á eftir mér hvert sem að ég fór. Sem sagt bara hægt að njóta lífsins í rólegheitum og gera hvað sem að manni langaði til.

Þetta fól í sér að róa um Phewa vatnið, labba um bæinn og virða fyrir sér mannlífið, kíkja í búðarglugga og borða góðan mat á hinum ýmsu veitingastöðum bæjarins. Besti rétturinn var án efa Chili kjúklingur sem að er Nepalskur réttur sem að hægt var að fá nánast hvar sem var og alltaf bragðaðist jafn vel. Pastað á veitingastaðnum Once upon time var líka alveg frábært. Kvöldstundnum var síðan eitt á Moondance staðnum þar sem að hægt var að sitja og sötra öl og spila backgammon og skák.

Það hittist vel á með tímasetningu til að vera í Nepal. Ein helsta trúarhátíð Hindúa átti sér stað á meðan að við vorum í Nepal. Þetta einkendis svo sem mest af því að í fjóra daga það var kveikt á kertum allsstaðar og svo gengu börnin um götur bæjarins og sungu og dönsuðu og fengu pengin fyrir. Þetta minnti mig dálítið á íslenska öskudaginn þar sem börn ganga á milli húsa og syngja fyrir eitthvað góðgæti. Börnin í bænum fengu peninga frá hinums fjölmörgu veitingahúsum og verslunum í bænum en það var auðvitað ekki hægt að segja það sama um börnin fyrir utan bæjinn. Á einni göngu okkar upp eina af hæðunum fyrir utan bæinn mættum við á göngunni krakkahóp sem að söng og dansaði til að fá smá pening frá þeim sem að voru á ferð. Þar sem að það leit ekki út fyrir að það væri margir á ferð um þessar slóðir ákváðum við að vera örlát og gefa krökkunum 100 Nepalskar rúpíur (umkring 100 íslenskar krónur). Þetta vakti heilmikla lukku hjá krakkahópnum og þau fögnuðu gríðarlega þegar að þau áttuðu sig á því að þetta væru 100 NR sem að við vorum að gefa þeim. Það var því auðvitað nauðsinlegt fyrir þau öll að taka í hendurnar á okkur og þakka okkur sérstaklega fyrir þessa rausnarsemi. Það var yndislegt að hafa kætt þessi börn svo mikið og það á lengi eftir að lifa í minningunni gleðin sem skein út úr andlitnum þeirra.

Það má líka geta þess að það eru komnar myndir inn á myndaalbúmið þó að ég sé ekki enn búin að skrifa skíringar við þær.

Nepal, hluti II

2006-10-29T17:35:00.000+06:00

Það var dásamlegt að vakna í þessu hótelherbergi sem að við vorum í. Það sem blasti við þegar ég opnaði augun var Himalaia fjallgarðurinn með Annapurna og Fishtail tindana. Alveg frábær sýn og þegar að ég sá þetta skildi ég fyrst hvers vegna fólk hafi löngun til að klífa þessi fjöll og sigrast á þeim. Það var líka ekkert vandamál að eiða megninu af morgninum úti á svölum hótelherbergisins til að njóta útsýnisins. Það var líka alveg nauðsynlegt að nýta tækifærið meðan að heiðskýrt var snemma morguns því þegar fór að líða á daginn og hitna þá mynduðust skí yfir fjallgarðinum. Þessi sýn hefur líka vakið löngun mína til að komast nær þessu fjöllum og þar sem að það var ekki nægur tími í þessari ferð til að ganga nær þá var hugmyndin að leigja þyrlu til að komast í Annapura basecamp. Það var hins vegar ekki mögulegt að fá þyrlu í Pokhara þessa vikuna sem að ég var þarna svo ekkert varð úr þessari hugdettu. Ég er því farin að sjá fram á það að ég þurfi að fara að koma mér í form svo að ég geti farið í þriggja vikna göngu í kringum Annapurna. Ég varð nú örugglega hins vegar að sætta mig við að það verður ekki alveg í bráð sem að ég get lagt í svo langan leiðangur. Það á örugglega eftir að taka mig þónokkurn tíma að koma mér í form þar sem að ég hef ekki hreift legg né lið í marga mánuði.

Tímanum í Nepal í þetta skiptið var sem sagt eitt í Pokhara og aðeins farið í stuttar gönguferðir til að komast upp á nokkrar hæðir í nágrenni Pokhara þar sem hægt var að njóta enn betra og meira útsýnis yfir Himalaia fjöllin en frá svölum hótelherbergisins. Mótorhjól var leigt til að keyra á milli hæðanna og um bæinn sem að leit mjög lítill út í byrjun en ég komst síðan að seinna rúmar fleiri manneskjur en allt Ísland. Það er svo sem það sama og með nánast allt í Asíu, ef að það er meira en bara þyrping húsa þá búa þar að minnsta kosti fleiri en á öllu Íslandi. Þetta getur hins vegar oft leitt til ansi skemmtilegra samræðna við innfædda. Það er oft mjög gaman að geta sagst vera frá Íslandi og þurfa síðan að veita allar upplýsingar um land og þjóð þar sem að þeir innfæddu hafa aldrei áður hitt íslending.

Nepal, hluti I

2006-10-29T16:10:00.000+06:00

Það væri nú ráð að skrifa nú um skemmtilega hluta ferðarinnar, þ.e.a.s. dvölina í Nepal. Hvað er svo hægt að segja, yndislegt land, fólk, náttura og hreinlega alveg frábært frí. Það var nú samt náttúran sem að heillaði mig mest. Það var frábært að komast úr flatlendinu hérna í Dhaka og nágrenni og sjá fjöll og firnindi.

Þetta hófst auðvitað allt með því að við leigðum bíl í Kathmandu til að koma okkur þessa 200 km leið til Pokhara þar sem vikunni var eitt. Hugmyndin var svo sem að keyra þetta sjálf og gera smá ævintýri úr þessu en það var hins vegar ekki hægt að leigja bíl án bílstjóra svo einn svoleiðis urðum við að taka með. Við vorum nú svo sem líka fegin að hafa bílstjóra þegar að fór að líða á ferðina og við sáum hversu geðveikur fjallvegur þetta var sem að við vorum að keyra. Það er kannski hægt að ímynda sér hversu slæmt þetta er þegar að það tekur 5 tíma að keyra 200 km. Það var líka greinilegt að það voru mjög strangar reglur um það hvenær ætti að flauta, gefa stefnuljós o.s.frv. til að tryggja að allir á veginum vissu hvað væri í gangi. Þessar reglur litu líka út fyrir að vera mjög nauðsinlegar til að bílarnir sem að komu fyrir hornið vissu við hverju var að búast og til að allt fólkið og börnin sem að gengu og bjuggu í vegkantinum gætu hoppað út í vegkantinn þegar nauðsinlegt var.

Okkur fannst bílstjórinn nokkuð góður og það var líka augljóst að hann var ekkert að taka neina sénsa þegar að hann var að taka fram úr sem að er meira en hægt er að segja um marga aðra sem að voru á ferð þarna. Þrátt fyrir þetta vorum ég og Ronny sammálum um að við þekktum bæði þónokkuð að fólk sem að hefði ekki verið alveg sama um aksturslagið í þessari ferð. Mér datt til dæmis Magga systir í hug þar sem að henni stendur ekki á sama um aksturslag leigubílstjóra í Köben sem að verður nú að segjast eins og er að er draumur í dós í samanburði við það sem að við upplifuðum þarna í Nepal.

Við komumst hins vegar heil á höldnu til Pokhara þar sem að við fengum hið fínast hótelherbergi.

Biman, hluti II

2006-10-29T15:30:00.000+06:00

Auðvitað var ekki við öðru að búast en að ferðin til baka frá Kathmandu til Dhaka gæti orðið jafn viðburðarík og ferðin til Kathmandu. Það verður þó að segjast að þetta gekk þónokkuð betur og kannski vegna þess að vegna tengiflugsins frá Pokhara til Kathmandu voru við mætt snemma á flugvöllin. Það hafa líklega bara verið einhverjir aðrir sem að urðu að lifa með því að vera skildir eftir þennan daginn.

Ég hafði hins vegar vonast til að það yrðu færri litlir farþegar með í þessari ferð en þeirri síðust. Litlir farþegar hjá Biman eru ekki börn heldur öll skorðkvikindin af öllum stærðum og gerðum sem að greinilega fá að ferðast um heiminn ókeypist með þessu flugfélagi. Mér varð hins vegar ekki að ósk minni og ég átt í nokkrum erfiðleikum með að halda kirru fyrir í sætinu mína þegar að kakkalakkar og önnur skoðrkvikindi voru á hlaupum á sætisbakinu fyrir framan mig. Bangladessarnir sem að sátu hinu meginn við gangin horfðu hins vegar dálítið undrandi á mig enda eru flestir þeirra vanari þessum kvikindum og kippa sér ekki mikið upp við að hafa þetta hlaupandi út um allt. Ég held nú að ég eigi eftir að reyna að forðast það að ferðast með þessu flugfélagi í framtíðinni þar sem að ég kann betur við að fá matinn sem á að vera heitur heitan, gosið sem á að vera kalt kalt og síðast en ekki síst sita eina að matnum mínum og ekki deila honum með fjöldan öllum að skorðkvikindum.

Biman (Bangladesh Airlines), hluti I

2006-10-28T18:26:00.000+06:00

Þessi saga um Biman á örugglega eftir að vera í fleir en einum hluta þar sem að það er frá ótrúlega mörgu að segja um þetta blessaða flugfélag.

Þó að ég hafi verið undir það búin að ferðalagið til Nepal yrði ævintýri þá bjóst ég ekki við að það mundi hefjast fyrr en að ég væri komin til Nepal. Ég hefði nú svo sem átt að búast við ýmsu miðað við allar sögurnar og aðvarirnar sem ég var búin að heyra í sambandi við Biman flugfélagið. Biman er sem sagt í Bangladess eins og IcelandAir er á Íslandi nema hvað standardinn er greinilega þónokkuð lægri á flugfélögum hérna í Bangladess eins og svo sem svo mörgu öðru.

Ævintýrið hófst sem sagt hérna á flugvellinum í Dhaka þar sem að okkur var tjáð það að flugvélin væri yfirbókuð og við kæmumst því ekki með. Það undarlega var hins vegar að síðan gerðist ekkert meira og við byðum í að minnsta kosti klukkutíma við innritunarborðið til að reyna að fá frekari upplýsingar en ekkert gerðist. Undarlegast þjónusta sem að ég hef nokkurntíman upplifað og það var alveg ótrúlegt að sjá í hversu góðir æfingu fólkið við innritunarborðið var í að hunsa viðskiptavinina algjörlega. Á endanum gáfumst við nú upp á þessu og héldum til vagtstjóra Biman á flugvéllinum til að athuga hvort eitthvað væri hægt að gera fyrir okkur þar. Við mættum aðeins öðru viðmóti þar og þó að við værum alveg á nippinu að gefast upp á þessi flugfélagi og labba út þá tókst vaktstjóranum á endanum að sanfæra okkur um að hann mundi geta tryggt okkur sæti í vélinn sem færi næsta dag. Við ákváðum því að slá til að sjá hvað gerðist daginn eftir. Sem betur fer fyrir alla aðila þá gekk allt snuðrulaust fyrir sig daginn eftir að vélin fór meira að segja í loftið á næstum því réttum tíma sem að mér skilst að sé hreint ótrúlegt arfrek fyrir þetta flugfélag.

Þetta endaði sem sagt allt vel og við komumst að lokum heil á höldnu til Nepal með einungis eins dags seinkun. Eins og orðtakið segir þá er fall fararheill og það var að minnsta kosti tilfellið í þessari ferð.

Bara að láta vita af mér

2006-10-19T01:55:00.000+06:00

Það er ekki svo mikið að frétta héðan frá Bangladess eins og er. Bara búin að vera að reyna að fá öll smáatriðin í sambandi við ferðina til Nepal á hreynt og í dag tóks að minnsta kosti að fá flugmiða. Það er samt sagt alveg á hreinu núna að ég held til Nepal á föstudaginn þó að ég hafi enn ekki fundið neinn stað til að sofa. Þetta reddast nú samt alveg örugglega og síðan verður það alveg örugglega ævintýri að koma sér frá Khatmandu til Pokhara. Það er nefnilega ætlunin að vera í Pokhara mest alla vikuna og vonast til að það verði ágætt veður svo að það verði hægt að sjá fjallaútsýni.

Ég ætlaði nú svo sem líka bara að skrifa núna til að láta vita af mér áður en að ég held af stað til Nepal og láta vita að ég skrifa nú örugglega ekki mikið fyrr en eftir að ég kem heim frá Nepal eftir rúma viku.

Friðarverðlaun Nóbels

2006-10-14T01:27:00.000+06:00

Fólk hérna í Bangladess er að springa úr stolti eins og er. Ástæðan er auðvitað sú að friðarverðlaunarhafi Nóbels í ár er maður frá Bangladess.

Ég hef lesið smá um þennan banka sem að hann stofnaði fyrir þó nokkrum árum síðan og sem að hefur það að markmiði að lána aðallega til fátækra og einkum kvenna. Það er svo sem gagnrýni á þessa stofnun eins og svo sem flest allt sem að er árangursríkt. Einhverjar sögusagnir hafa verið á kreiki um að tölurnar frá bankanum séu nokkuð fegraðar og byggðar á mjög litlum gögnum. Ég get nú ekkert sagt um það en að minnsta kosti hlítur þessi maður og bankinn að hafa gert eitthvað gott þar sem að allir hérna í Bangladess þekja bankann og eru geðveikt stoltir af þessum verðlaunum.

Þetta er líka mjög gott fyrir land eins og Bangladess sem nánast aldrei kemst í heimsfréttirnar nema þá vegna mótmælaaðgerða, mannskæðra ferjuslysa eða flóða.

Dásamlegt að komast út úr Dhaka

2006-10-14T00:19:00.000+06:00

Það virðist vera endalaus straumur af gestum frá Danmörku hérna hjá okkur í PyxisNet, tvær konur búnar að koma á tveimur vikur og ekki á sama tíma :) Enda mundi það auðvitað krefjast of mikils skipulags af blessuðum dönunum.

Þetta hentar mér svo sem mjög vel þar sem ég er búin að vera að reyna að sparka í afturendan á sjálfri mér og fara að skoða eitthvað smá af þessu landi sem að ég bý í. Ég fór því með Tinu fyrir viku í skoðunarferð um Dhaka þar sem að við sáum alla helstu staðina og síðan í dag fór ég med Tanja í aðra ferð. Við fórum niður á höfn (aftur - var líka þar fyrir viku) og löbbuðum síðan um gamla bæinn. Eftir það heldum við hins vegar út fyrir borgina. Við keyrðum, eða réttara sagt bílstjórinn keyrði, til Sonargaon. Þessi bær sem að liggur ekki mjög langt frá Dhaka er fyrsta höfuðborg Bangladess. Það voru nokkrar mjög flottar gamlar byggingar á þessu svæði en þær voru auðvitað í algjöri niðurnísl. Það var samt mjög gaman að sjá þetta en það besta við ferðina var hins vegar að komast út úr borginni. Að komast aðeins út úr öllu mannhafinu og geta labbað um með aðeins tvo krakkagrislinga í eftirdragi í staðin fyrir 15-20 manna hóp. Ég og Tanja lentum í því á labbi okkur um gamla bæinn þar sem að göturnar eru þröngar og smáar að valda umferðaröngþveiti og það oftar en einu sinni. Við komumst sem sagt fljótt að því að það var nánast ómögulegt fyrir okkur að stoppa á göngu okkar því þá stoppuðu líka allar 20 manneskjurnar sem að fylgdu á eftir okkur og fylltu hreinlega alla götuna svo Ricksah stjórarnir fór allir að hringja hjólabjöllunum sínum.

Mætti líka nefna það að ég fékk að prófa að hjóla á Ricksah í dag. Mig hefur svo sem langað að prófa þetta lengi en ekki alveg þorað að gera þetta hérna inn í borginni þar sem að ég mundi örugglega verða keyrð niður "med det samme" af næstu Ricksah eða bíl. Þetta var hins vegar ekkert vandamál í sveitinni. Svo eftir miklar handabendingar og leiktilþrif tóks mér að sannfæra Ricksah stjóran einn um að ég kynni að hjóla og það væri óhætt að leifa mér að prófa að knýja Ricksah. Mér tóks líka með erfiðum að koma Riksha hjólinu aðeins áfram, meira að segja án þess að velta. Ricksah stjórinn var nú samt greinilega ekki alveg að treysta mér fyrir þessu farartæki svo hann hljóp við hliðina á mér allan tíman og hélt í hjólið, bara svona til að vera viss.

Tölvuteikning

2006-10-10T01:08:00.000+06:00

Var að leika mér í PhotoShop í gærkvöldi og endaði með nokkrar myndir sem að mér datt í huga að deila með almúganum.

Nú er bara að halda áfram að teikna... kannski enda ég að því að reyna fyrir mér með eitthvað 3D dót.

Skipulagning - hvað ég !

2006-10-06T21:53:00.000+06:00

Kannski er ég búin að nefna það áður að í lok október er planið að skella sér til Nepal. Ekki það að svona ferð krefjist mikils skipulags en það þarf nú samt að redda flugmiðum og hóteli og svona þessu nauðsynlegasta. Þess vegna hringdi ég auðvitað í ferðaskipuleggjandan minn. Það hefur hins vegar eitthvað gengið hægt hjá honum að kíkja á þetta svo ég er farin að óttast það að ég þurfti hreinilega að fara að redda þessu sjálf. Þetta er auðvitað algjört hneiklsi hérna í Bangla-landi þar sem að maður hefur fólk til að gera allt fyrir sig. Jæja, það verður meira um ferð til Nepal þegar að ég er búin að finna út úr því að skipuleggja þetta. Kannski rétta að nefna það að við ætlum að nýta okkur frívikuna sem að við fáum eftir tvær vikur þegar að Ramadan endar og stærsta hátíð Múslima er haldin, það er Eid sem eru "jól" múslima.

Það er annars geðveikt langt síðan að ég skrifaði síðast sé ég núna þegar ég kíki á bloggið. Auðvitað engin afsökun fyrir því, bara búið að vera lítið fyrir mig að skrifa um finnst mér. Búið að vera mikið að gera í vinnunni og svo var Tina frá Groupcare líka í heimsókn hérna í Bangladess svo ég eiddi tíma með henni eftir vinnu. Við fórum í skoðunarferð í dag. Bílstjórinn, Ruhul, keyrði auðvitað og fór með okkur á nokkra þekta staði hérna í Dhaka. Við sáum hluta af gamla bænum, höfnina, þinghúsið, einn af þektustu mörkuðunum sem við svo bárum saman við nýjustu 8 hæða verslunarmiðstöðina í borginni. Við enduðum auðvitað með minnsta kosti 10-20 krakka hlaupandi á eftir okkur á öllum þessum stöðum svo stundum var það því nauðsynlegt að berjast út úr hópnum til að komast eitthvað áleiðis og aftur að bílnum.

Talandi um bílinn þá er er nú þegar búið að skipuleggja næstu stóru viðgerð eftir að Ramadan er búin. Umferðinn hérna er alveg hræðileg núna á þessum tíma þar sem að fólk borðar auðvitað ekkert allan daginn og einbeitingin og óþolimæðin eftir því. Það er því algjört öngþveiti hérna á götunum milli 16-18 þar sem að allir hreynlega eru að drífa sig heim til að geta borðað Iftar kl. 18. Við reyndum sem sagt að keyra heim úr vinnunni kl. 16 tvo daga til að komast heim snemma. Þar sem að það var hins vegar keyrt utan í bílinn báða dagana þá var vinnutímanum snarlega breytt. Svo núna mætum við seint og förum heim seint og sem betur fer hafa engar fleiri rispur komið í bílinn.

Lyf – ekki vandamálið

2006-09-27T13:05:00.000+06:00

Ég fékk blöðrubólgu í fyrradag og það er svo sem ekki frásögu færandi nema af því að ég hafði engin lyf með mér frá Danmörku í þetta skiftið. Ég sá því fram á að þurfa að fara að heimsækja lækni hérna í Bangladess til að næla mér í einhver alminnileg lyf. Tilhugsunin var nú svo sem ekkert mjög spennandi en ég er tilbúin til að leggja mikið á mig til að losna við blöðrubólguna. Mér fannst það nú samt best að byrjaði á því að spyrja ráða hjá fólkinu í vinnunni til að finna út úr hvað ég ætti að gera. Það horfði dáltíð undarlega á mig þegar að ég spurði hvar ég ætti að fara til læknis til að fá uppáskrfuð þessi lyf. Þetta var af því að fólkið var ekkert að skilja í því af hverju ég þyrfti að fara til læknis til að fá lyf og var mér sagt að senda bara bílstjóran í apótek til að finna þetta fyrir mig. Ég tók við þessum ráðum með þökkum og sendi bílstjóran af stað og viti menn eftir korter kom hann aftur með lyf handa mér. Það er greinilega með þetta eins og svo margt annað hérna að ríkið og aðrir eru ekkert að skifta sér allt of mikið að því hvað fólk gerir svo ef fólk vill borða sýklalyf í tíma og ótíma af hverju ætti þá að stoppa það. Ekki skrítið að það spretta upp bakteríur sem að eru ónæmar fyrir öllum lyfjum.

Góðu fréttirnar eru hins vegar þær að blöðrubólgan er horfin.

Iftar

2006-09-27T02:02:00.000+06:00

Þessi erfiðið mánuður fyrir fólk hérna í Bangladess byrjaði í gær. Þó að ég láti mér auðvitað ekki detta í hug að taka þátt í þessari föstun þá fæ ég samt tækifæri til að fylgjast með þessu. Í gær fékk í því fyrsta tækifæri mitt til að njóta fyrstu Iftar máltíðar minnar. Þetta er sú máltíð sem að fólk tekur til að hætta föstunni um kvöldið. Ég var enn á skrifstofunni þegar að þessi tími kom og þá söfnuðust allir sem voru hérna saman í kaffiteríunni og sátu með hver sinn disk með mat á fyrir framan sig. Það var síðan bara beðið eftir því að klukkan yrði nákvæmlega 17:57 og svo var ráðist á matinn. Þetta var svo sem ekki eins slæmt eins og ég helt að þetta mundi vera. Ég hafði búist við að fólk sæti bara og skóflaði í sig mat og æti svo mikið að það þyrfti að bera það út á eftir en það var ekki alveg tilfellið.

Ég hef hins vegar auðvitað undrað mig mikið á því af hverju fólk hérna tekur þátt í þessu þar sem að ég sé þetta auðvitað sem algjöra kvöl og pínu. Ég hafði því ímyndað mér að allir mundu gera allt sem að hægt væri til að sleppa við að fasta. Þetta er hins vegar auðvitað “rangur misskilningur hjá mér”. Ég var einmitt að spyrja eina hérna í vinnunni sem að er með barn á brjósti hvor að hún mætti ekki sleppa þessu. Það var víst ekkert vandamál fyrir hana en hún ætlaði hins vegar auðvitað að taka þátt í þessu með að fasta og ekki einu sinni dreka vatn yfir daginn. Ég hef líka heyrt af öðru fólki sem að ekki getur fastað af einhverji ástæðu en það mundi mjög gjarnan vilja gera það ef að það gæti. Ég fékk hins vegar aðeins meira skilning fyrir þessu í gær yfir Iftar máltíðinni. Þar voru nokrir sem að taka þátt í þessu að fasta sem að eru ekki sérlega trúaðir. Mundi sennilega kallast að vera jafn trúaðir eins og ég og meiri hlutinn af Íslendingum er, þ.e.a.s. ekki mjög trúaðir. Það eru hins vegar mjög margar menningarlegar ástæður fyrir því að fólk tekur þátt í þessari föstu þrátt fyrir það. Þetta er venja auðvitað og síðan er líka hópþrýstingur frá flestum í samfélaginu og fjölskyldu að taka þátt í þessu.

Ég verð nú líka að segja að mér finnst alveg ótrúlegt hversu lítil áhrif þetta hefur á fólk hérna í vinnunni. Það gæti aðeins á að fólk væri orðið dálítið orkulaust þegar að það fór að líða á eftirmiðdaginn en annars var þetta bara eins og hver annar dagur.